อดแดงฉานไหลอาบลงมา ก้อนหินที่อยู่ข้างตัวมันก็ย้อมไปด้วยสีโลหิต
เห็นชัดว่าตอนที่มันร่วงลงมาขาซ้ายกระแทกโขดหินอย่างจัง ทำให้กระดูกขาซ้ายของมันหัก
ลิงน้อยขนทองร้องจนเสียงแหบแห้ง ยามเห็นเซวียเสี่ยวหรั่น มันพยายามจะถลึงตาใส่เธอด้วยความเคยชิน ทว่าเปลือกตาของมันกลับหลุบลงอย่างอ่อนแรง
มันหันไปมองทางป่าลึก สีหน้าเผยความเจ็บปวดและเสียใจ ดูเหมือนว่ามันจะเข้าใจแล้วว่าตนเองถูกฝูงทอดทิ้ง
จิ๊ๆ แม้แต่จะแสดงท่าทางดุร้ายใส่ผู้อื่นยังไม่มีเรี่ยวแรง เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกเวทนาสงสารอยู่บ้าง
ขาของมันหักคงเจ็บมากเป็นแน่ กระดูกโผล่ออกมาแบบนั้นไม่รู้ว่าจะช่วยชีวิตได้หรือเปล่า
ใช่ เซวียเสี่ยวหรั่นอยากลองช่วยลิงน้อยตัวนี้
ฝูงลิงทอดทิ้งมันแล้ว หากเธอไม่ช่วยอีก มันคงต้องตายสถานเดียว
“ลิงน้อย ลิงน้อย ข้าจะพาเจ้ากลับไปจัดกระดูกเองนะ” เซวียเสี่ยวหรั่นเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง แล้วย่อตัวลงพูดกับมันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนโยนเป็นที่สุด
ลิงน้อยไม่เพียงเฉลียวฉลาด ยังความรู้สึกไว การสื่อสารกับมันด้วยความหวังดี เชื่อว่ามันน่าจะคลายความเป็นศัตรูที่มีต่อเธอ
“ดูสิ เจ้ากำลังเจ็บหนัก หากไม่รักษา อาจเสียเลือดมากเกินไป ข้าจะพาเ
