จ้ากลับไปเอง ที่อยู่ของข้ามียาแก้ปวดด้วยนะ”
แม้จะเสียดาย แต่หากการเสียสละยาแก้ปวดเม็ดหนึ่งสามารถช่วยชีวิตน้อยๆ ได้หนึ่งชีวิต เซวียเสี่ยวหรั่นก็ยินดีที่จะทำเช่นนั้น
ลิงน้อยไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูด แต่ท่าทางอ่อนโยนของเธอ ทำให้มันผ่อนคลายลงมาก
เซวียเสี่ยวหรั่นลองขยับเข้าไปข้างหน้า “ลิงน้อย ข้าจะพาเจ้ากลับไปกินยา หลังจากพันแผลจัดกระดูกให้แล้วก็น่าจะดีขึ้น เจ้าว่าดีหรือไม่”
เสียงของลิงน้อยแผ่วเบาลงไปเรื่อยๆ แววตาเริ่มจะเลื่อนลอย
เซวียเสี่ยวหรั่นแค่เห็นก็รู้สึกว่าไม่ได้การ ลิงตัวนี้คงจะเสียเลือดมาก ใกล้จะหมดสติแล้ว
แค่ความคิดวาบผ่าน ดวงตาของมันก็ปิดสนิท คอตกสลบไป
“หา? สลบไปจริงๆ เหรอเนี่ย”
เซวียเสี่ยวหรั่นตกตะลึงอ้าปากค้าง แต่เวลาแบบนี้จะมัวแต่ตกอกตกใจไม่ได้
เธอรีบลุกขึ้นมา วิ่งไปเด็ดใบกล้วยน้ำว้าเอามาปูข้างกายลิงน้อย จากนั้นก็อุ้มมันวางลงไป แล้วยกขึ้นมาทั้งใบตอง ประคองลิงน้อยสู้อ้อมแขน แล้วค่อยหมุนตัววิ่งกลับถ้ำอย่างรวดเร็ว
“เหลียนเซวียน...”
เหลียนเซวียนกำลังปั่นโอ่งน้ำใบใหญ่อยู่ ได้ยินเสียงนางตะโกนมาแต่ไกล น้ำเสียงกระวนกระวายเจือไปด้วยความตื่นตระหนก
หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้น?
เหลียนเซวียนใจหายวูบ วางดิ
