มเลื่อมใสศรัทธา
หลังจากปามีดออกไปแล้ว ร่างกายของเหลียนเซวียนก็อ่อนแอลงทันควัน หากไม่ใช่เพราะมือถือไม้เท้าอยู่ ก็พร้อมล้มลงไปได้ทุกเมื่อ
“ไม่เสียแรงที่เป็นจอมยุทธ์” เซวียเสี่ยวหรั่นชมเปาะไม่ขาดปาก ถ้าเธอมีความสามารถแบบนี้บ้าง คงไม่ต้องวิตกว่าชาตินี้จะขาดเนื้อกินแล้ว
เหลียนเซวียนสีหน้าบึ้งตึง พยายามประคับประคองร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงด้วยพลังความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม ไหนเลยจะมีเวลาไปสนใจนาง
“งูตัวนี้แลดูน่ากลัวจัง ลายสีแดงสลับดำ ลำตัวไม่หนาแบบงูเหลือม แต่ยาวมาก” เซวียเสี่ยวหรั่นค่อยๆ เดินเข้าไป มองงูตายบนพื้นด้วยความรังเกียจ
นั่นคืองูโซ่อัคคี มีพิษ ดุร้าย เคลื่อนไหวรวดเร็ว
แต่ความเคลื่อนไหวของมันยามออกมาจากโพรงเชื่องช้าอย่างเห็นได้ชัด แสดงว่ากลิ่นเผ็ดร้อนจากสเปรย์มีผลต่อมัน
เซวียเสี่ยวหรั่นใช้ไม้เขี่ยๆ งูตาย จนแน่ใจว่ามันไม่อาจขยับเขยื้อนได้แล้วจริงๆ ถึงเข้าไปขุดเห็ดหุยซินออกมาอย่างระมัดระวัง
“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด… ” เธอนับเห็ดในมือทั้งดอกเล็กดอกใหญ่มีทั้งหมดเจ็ดดอก “เห็ดหุยซินเจ็ดดอก พอให้ท่านใช้ถอนพิษหรือไม่”
