้า
เหลียนเซวียนผงกศีรษะน้อยๆ ทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดประโยคสุดท้ายของนาง
หลังกำชับเรียบร้อยแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็วิ่งตึ้กตั้กๆ ออกไป
เธออาศัยช่วงจังหวะที่เขาค่อยๆ เคลื่อนไหว เดินไปเก็บใบเผือกป่ากับกระเทียม ทั้งยังพบกอต้นหอมอยู่ใกล้กับต้นเผือกป่า จึงถอนขึ้นมาเตรียมเอากลับไปด้วย
ยามหมุนตัวกลับมา เหลียนเซวียนยังเดินได้ไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ
“เหลียนเซวียนด้านหน้าทางซ้ายมีเนินดินเตี้ยๆ ท่านขยับไปทางขวาหน่อย ข้าจะกลับไปที่ถ้ำก่อน”
พูดจบ เซวียเสี่ยวหรั่นก็วิ่งไปไม่เห็นฝุ่น
พอกลับมาถึงถ้ำก็วางข้าวของ นำใบเผือกป่าหนาๆ มาวางปูที่พื้น แล้วย้ายกระดูก เครื่องใน หนังติดขนของเลียงผาจากตะกร้าไปวาง ก่อนหิ้วตะกร้าไปล้างที่ริมแม่น้ำให้สะอาด จากนั้นก็เดินไปยังเนินดินเหนียวแห่งนั้น
“เหลียนเซวียน ข้าจะไปขุดดินสักสองตะกร้า ท่านค่อยๆ เดินไปนะ ไม่ต้องรีบร้อน
เธอเหมือนลมหอบหนึ่งที่พัดผ่านข้างตัวเขาไป
เหลียนเซวียนหยุดเท้าชั่วอึดใจหนึ่ง จ้องทางที่นางจากไปแล้วนิ่งอยู่เป็นเวลานาน แม่นางผู้นี้ไม่มีความนุ่มนวลอ่อนโยนเช่นคุณหนูในห้องหอเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับร่าเริงสดใสเหมือนปลาไนที่มีชีวิตชีวา
เซวียเสี่ยวหรั่นขุดดินได้ตะกร้าห
