นึ่ง ก็ออกแรงยกขึ้นมาแล้วเดินย้อนกลับไป
ไม่ช้าก็เห็นเงาของเหลียนเซวียนกำลังขยับช้าๆ
“เหลียนเซวียน ท่านเดินตรงไปเรื่อยๆ สักเอ้อ... ห้านาที เอ๊ะ ไม่ใช่สิ…”
ที่นี่น่าจะยังไม่มีการเรียกนาทีกับวินาที เซวียเสี่ยวหรั่นวางตะกร้าลง ถือโอกาสพักไปในตัว “เดินประมาณหนึ่งร้อยเมตร.…”
ดูเหมือนว่าจะยังไม่มีหน่วยเป็นเมตร เซวียเสี่ยวหรั่นตาเซ่อหมดแล้ว
“งั้นก็… เดินไปอีกสักครู่ พอเจอกองฟางใหญ่ๆ ก็ให้หยุดรอตรงนั้น ข้าจะเอาดินเหนียวตะกร้านี้กลับไปก่อน”
แน่นอนว่าไม่เหลือบ่ากว่าแรงสำหรับเธออยู่แล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นหัวเราะหึๆ ก่อนค้อมเอวออกแรงฮึด วิ่งกลับไปอย่างรวดเร็ว
ตอนกลับมาอีกครั้งในมือก็ยังหิ้วตะกร้าเหมือนเดิม
เธอคิดว่าการทำโอ่งสำหรับเก็บน้ำสักสองใบก็สำคัญมาก อย่างน้อยก็ไม่ต้องห่วงว่าน้ำจะหมดช่วงกลางคืน
ยามนี้ เหลียนเซวียนกำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนกองฟางใหญ่แห่งนั้น
เซวียเสี่ยวหรั่นโยนตะกร้าเบี้ยวๆ บูดๆ ไว้ด้านข้าง ก่อนมานั่งข้างกายเหลียนเซวียน
“หลุมใหญ่นั่นอยู่ข้างหน้าไม่ไกล อ้อมพงหญ้าแล้วเดินต่อไปไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว จะให้ล่องูออกมาให้ท่านจัดการหรือไม่”
เหลียนเซวียนสั่นศีรษะ เขาเดินเข้าไปด้วยตนเอง งูพิษบางชนิดว่
