องไวมาก หากไม่ระวังถูกกัดเข้า มิกลายเป็นเรื่องยุ่งพอดีหรือ
เซวียเสี่ยวหรั่นมองตาปริบๆ ไม่รู้ว่าเขามีแผนการอะไร จึงได้แต่กล่าวว่า “งั้นข้าไปดูลาดเลาก่อน ว่างูเหลือมยักษ์ตัวนั้นอยู่แถวนี้หรือไม่”
พูดจบก็ลุกขึ้น แต่เหลียนเซวียนยื่นมือมาขวางไว้
“โธ่เอ๊ย ท่านวางใจเถอะ ข้าไม่ลงหลุมไปเก็บเห็ดหรอกน่า ข้าไม่โง่สักหน่อยถึงจะส่งตัวเองไปเป็นของว่างให้งู”
เธอเดินไปอย่างกระฟัดกระเฟียด
เหลียนเซวียนยิ้มขื่น ก็จริงอยู่ แม้ว่านางจะซุ่มซ่าม ทำอะไรไม่มีกฎเกณฑ์ แต่ไหวพริบปฏิภาณดีเยี่ยม วันๆ วิ่งแล่นอยู่ข้างนอก ขนอ่อนของผู้อื่นยังไม่หายไปแม้แต่ครึ่งเส้น
เซวียเสี่ยวหรั่นหากิ่งไม้ยาวมาหนึ่งท่อน ก่อนวิ่งไปหน้าหลุมใหญ่ มองสำรวจไปโดยรอบก่อน ไม่เห็นแม้แต่เงาของงูเหลือมยักษ์ ถึงค่อยมองเข้าไปในโพรงมืด
เห็ดสีแดงสะดุดตาพลันปรากฏที่ด้านขวาของโพรง
“ว้าว แดงจนออกเป็นสีม่วงเลย” เซวียเสี่ยวหรั่นอุทาน หลังจากนั้นก็หรี่ตาเพ่งพิจารณาส่วนลึกเข้าไปในโพรงอย่างละเอียด
ผลก็คือไม่ได้อะไรสักอย่าง ด้วยสายตาเช่นเธอ ถ้าเห็นอะไรจากโพรงมืดถึงจะเรียกว่าแปลก
เซวียเสี่ยวหันเบ้ปาก หันหลังหมายจะเดินกลับไป แต่ก็เห็นเหลียนเซวียนกำลังเดินตรงมาหาอย่าง
