ทางไหนถึงได้ยาพิษนั้นมา ราคาพิษสลายกำลังในท้องตลาดสูงจนมิอาจประเมินค่าได้ แต่นางก็ยังยินดีใช้มันกับเขา ต้องเกลียดกันถึงขนาดเข้าไส้เลยกระมัง แสงเยียบเย็นที่เจือไปด้วยความเจ็บปวดผุดวาบในแววตาของเหลียนเซวียน
เซวียเสี่ยวหรั่นลุกขึ้นหยิบเห็ดใส่ลงไปในหม้อ แล้วค้นหวีออกมาจากกระเป๋าใส่ของจุกจิก นั่งลงข้างกองไฟ ก่อนเริ่มหวีผม
“พูดถึง พวกเราตกมาอยู่สถานที่เฮงซวยนี่กี่วันแล้ว สี่วัน? ห้าวัน? หรือว่าหกวัน?”
เซวียเสี่ยวหรั่นสับสนเล็กน้อย การเอาชีวิตรอดในป่าช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วันทำให้เธอเกิดความรู้สึกว่าเหมือนเวลาบนสวรรค์หนึ่งวันเท่ากับโลกมนุษย์หนึ่งปี อยู่ห่างจากวันที่เธอออกมาเที่ยวกับเพื่อนๆ ลิบลับ
ตกลงมา? คำกล่าวนี้ใช้แล้วชวนให้คนนึกอยากแสวงหาคำตอบ
ตกลงมาจากไหน? จากท้องฟ้า? จากภูเขา? จากต้นไม้?
ไม่ว่าจะตกลงมาจากที่ไหน ก็ทำให้เหลียนเซวียนรู้สึกเหลือเชื่อทั้งสิ้น
“น่าจะห้าวันแล้ว ควรต้องจดบันทึกไว้เสียบ้าง” เซวียเสี่ยวหรั่นยกมือขึ้นมานับรอบหนึ่ง หลังจากนั้นก็หาหินเล็กๆ มาขีดไว้บนกำแพง
“แบบนี้ถึงจะไม่ลืม” เซวียเสี่ยวหรั่นหวีผมเสร็จ ก็หยิบผมที่ร่วงติดหวีโยนเข้ากองไฟ ทันใดนั้นกลิ่นไหม้ก็โชยอ
