ยู่ในอากาศ
“ฮิๆ ตอนเด็กๆ ที่บ้านก่อไฟทีไร ข้าชอบถอนผมมาเผาไฟเล่น ถูกท่านย่าด่าเสียยกใหญ่บอกว่า ไม่เคยพบเคยเห็นเด็กผู้หญิงคนไหนโง่เง่าอย่างเจ้ามาก่อน ต่อไปถ้าเกิดหัวล้านขึ้นมา ระวังเถอะจะน้ำตาตก”
เซวียเสี่ยวหรั่นเปลี่ยนน้ำเสียงมาเป็นคนชราที่กำลังบ่นว่าอย่างไม่ได้ดังใจ รอยยิ้มน้อยๆ ประดับมุมปากเมื่อย้อนนึกถึงอดีต
เขาก็ว่าอยู่ เหตุใดจู่ๆ ถึงมีกลิ่นไหม้ลอยมา ที่แท้ก็แม่นางผู้นี้โยนผมเข้ากองไฟ มุมปากของเหลียนเซวียนกระตุกเล็กน้อย ยังทำตัวเป็นเด็กๆ ได้มากกว่านี้อีกไหม
“หวีนี่ให้ท่าน ท่านใช้สางผมตามสบายเลย” เซวียเสี่ยวหรั่นส่งให้เขา “ผมยาวขนาดนี้ ไม่อยากตัดให้สั้นลงหน่อยหรือ”
พอลูบผมที่ยาวประบ่าของตนเอง เอาไปเทียบกับผมที่ยาวถึงบั้นเอวของเขาแล้วไม่ว่าอย่างไรก็รู้สึกหงุดหงิด
ผมของเขายาวนักหรือ? เหลียนเซวียนอึ้งไปชั่วขณะพลางสั่นศีรษะ ที่นี่นอกจากมีดสั้นเล่มนั้น มีเครื่องมือสำหรับตัดแต่งทรงผมเสียที่ไหน
มีดสั้นใช้ล่าสัตว์หั่นเนื้อ ถ้าเอามาตัดผมอีกเป็นการไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง
เซวียเสี่ยวหรั่นยักไหล่ แล้วแต่เขา
น้ำแกงงูต้มเสร็จแล้ว ก็อุ่นเลือดนึ่งเมื่อตอนกลางวัน แล้ววางใส่มือของเหลียนเซวียน
เหลียนเซวียน
