ได้กลิ่นก็รู้ว่าที่อยู่ในมือคือเลือดนึ่ง และเป็นยาบำรุงชั้นยอดตามวาจาของนาง
เหลียนเซวียนอยากบอกนางเหลือเกินว่า ร่างกายอ่อนแอยังไม่ควรบำรุง เขาเองมิอาจเสริมมากเกินไปได้
เหลียนเซวียนส่งชากลับไป
“ไม่ๆๆ ท่านกินเถอะ ข้ากินไม่ได้” เซวียเสี่ยวหรั่นปฏิเสธ เธอหิ้วหูกางเกงที่เริ่มหลวมขึ้นมา “ข้าอ้วน กินของบำรุงแบบนี้ไม่ได้
อ้วน? เหลียนเซวียนอึ้งงัน แม่นางผู้นี้อ้วนหรือ?
จากที่นางเคยประคองเขาเดินอยู่หลายหน ตนเองโอบไหล่นาง ส่วนนางก็ช่วยพยุงเอวของตนเอง พวกเขาสองคนใกล้ชิดกันมาก
เขาไม่เห็นรู้สึกว่านางอ้วนเลย บางครั้งก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะสัมผัสถูกส่วนอ่อนนุ่มซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสตรีเพศ
ส่วนนั้น… ก็อวบอิ่มอยู่บ้างจริงๆ
เหลียนเซวียนพลันรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา อะแฮ่ม! ต้องเป็นเพราะกินเลือดนึ่งมากไปแน่ๆ
พอโก่งคอกินเลือดชามนั้นลงไปจนหมด เหลียนเซวียนก็รู้สึกว่าที่หน้าท้องน้อยเหมือนถูกสุมด้วยขุมเพลิงเล็กๆ
ของประเภทนี้มิควรกินมากเกินไป ยังเหลืออีกหนึ่งชาม ไม่ว่าอย่างไรพรุ่งนี้ก็กินไม่ได้แล้ว
เหลียนเซวียนรีบย้ายก้นให้ห่างจากกองไฟ
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่ได้สังเกตแม้แต่น้อย หลังหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนตามระเบียบ อ้า
