ปากหาววอด
“เป็นอีกวันที่ใช้ออกกำลังเกินพิกัด เมื่อยจนไม่รู้สึกว่าแขนเป็นของตัวเองแล้ว”
“โชคดีได้สระผม ในที่สุดก็ไม่ต้องนอนดมกลิ่นน้ำมันจากผมแล้ว”
จากนั้นก็บ่นถึงเรื่องประตูต่อ ภายใต้แสงไฟสะท้อนใบหน้าของเหลียนเซวียนแลดูดุดัน ทว่าแววตากลับอบอุ่นอ่อนโยน
เซวียเสี่ยวหรั่นตื่นขึ้นเพราะปวดท้องเบา
เมื่อคืนเธอดื่มน้ำแกงไปหนึ่งชาม ก็เลยไม่ตื่นมากลางดึก ดังนั้นพอฟ้าสาง เธอก็ลุกขึ้นมา
กระดาษชำระในกระเป๋าเป้เหลือแผ่นสุดท้าย เธอถอนหายใจเฮือก ในที่สุดก็ไม่หยิบออกมา อีกประเดี๋ยวไปถึงริมแม่น้ำหาหญ้าเหมาะๆ สำหรับเช็ดก้นดีกว่า เซวียเสี่ยวหรั่นน้ำตาคลอ
หลังจากนั้นก็ยกหม้อชามช้อนไปล้างที่ริมแม่น้ำ
หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง เธอก็กลับมาถึงถ้ำ เหลียนเซวียนก่อไฟรอไว้แล้ว
“วันนี้ดูเหมือนจะไม่มีแดด” เซวียเสี่ยวหรั่นยกหม้อที่มีน้ำอยู่ครึ่งหนึ่งขึ้นตั้งไฟ “ฟ้าครึ้มๆ ให้ความรู้สึกเหมือนฝนจะตก”
ดวงตาของเหลียนเซวียนเหลือบไปที่ปากถ้ำ แสงสว่างน้อยมาก ไม่มีแสงตะวันจริงๆ
“ถ้าฝนตกอากาศก็จะเปลี่ยนเป็นหนาวแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นโยนเจ้าลูกหนามเข้ากองไฟ “พวกเราไม่หิวตาย แต่อาจแข็งตาย”
