เสร็จจนเย็นแล้วไปล้างที่ริมแม่น้ำ
ขณะกลับมา ยังยกน้ำมาค่อนถัง
“โอ๊ย แม้แต่ถังน้ำยังหนักแทบตาย” เซวียเสี่ยวหรั่นวางถังดินเผาอย่างระมัดระวัง ใช้จานสะอาดตักน้ำใส่หม้อแล้วเอาขึ้นตั้งไฟ
“ต้มน้ำก่อน เหลียนเซวียน อีกครู่หนึ่งท่านสระผมก่อนแล้วกัน”
ผมของเขาทั้งยาวและหนา หลายวันมานี้ทั้งกลิ้งบนกองฟางทั้งนอนพื้น สกปรกจนดูไม่ได้ แน่นอนว่าเซวียเสี่ยวหรั่นเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไร
เหลียนเซวียนไม่ต้องลูบคลำก็รู้สึกได้ว่าตอนนี้สภาพของตนเองอเนจอนาถแค่ไหน เขาผงกศีรษะน้อยๆ แล้วเข้าไปเติมฟืนข้างเตาไฟ
เซวียเสี่ยวหรั่นเอาถ้วยกับช้อนใส่หม้อดินอีกใบ แล้ววิ่งไปที่ริมแม่น้ำ
“เฮ่อ โชคดีที่แม่น้ำอยู่ไม่ไกลจากถ้ำ ไม่อย่างนั้น ชามช้อนหม้อนี้คงไม่ต้องล้างกันแล้ว” ยามแบกหม้อกลับมาถึง ก็หย่อนก้นลงนั่งอย่างเหนื่อยอ่อน “เอวของข้าจะหักอยู่แล้ว”
เหลียนเซวียนเงยหน้าขึ้นมองหน้า รู้สึกผิดในใจอยู่บ้าง
แท้จริงแล้วงานหนักเหล่านี้ควรเป็นหน้าที่ของเขา แต่ว่า…
เหลียนเซวียนสีหน้าหม่นหมองลงไป
“…หมดกัน วันนี้คงไม่ได้ทำประตูกันแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นมองท้องฟ้ามืดครึ้มด้านนอก ยังมีเลียงผาอีกตัวต้องจัดการ
กว่าจะจัดการกับมันเสร็จ ฟ้าก็มื
