งูย่างสุกแล้วใส่ใบไม้ให้เขาอีกชิ้น
“ท่านผอมขนาดนี้ต้องกินเยอะหน่อย ตับไก่บำรุงเลือด หัวใจไก่ช่วยให้ระบบประสาทผ่อนคลาย ท่านกินน่ะดีแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มอย่างมีเลศนัย เธอเลือกส่วนที่ไม่ชอบให้เขาหมด ส่วนกึ๋นกับไส้ก็เก็บไว้กินเอง
“นี่ยังมีไก่หลงลืม [1] เล็กๆ อีกชิ้น แต่ไม่ให้ท่านกินหรอก คนแก่บอกว่าเด็กเล็กไม่ควรกิน มิเช่นนั้นความจำจะไม่ดี ดังนั้นจึงต้องเก็บไก่หลงลืมไว้ให้ผู้สูงอายุในบ้าน ตอนเด็กๆ ข้าไม่กล้ากินเลย เดิมทีก็ไม่ฉลาดอยู่แล้ว หากขี้หลงขี้ลืมอีกอย่าง ได้เปลี่ยนเป็นคนโง่พอดี ฮ่าๆ ”
เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มเศร้า เพื่อป้องกันไม่ให้เธอขโมยกิน คุณย่ามักจะกินไก่หลงลืมไปก่อนเสมอ สิ่งละอันพันละน้อยเหล่านี้คือความรักและความห่วงใยที่คนแก่มีต่อลูกหลาน
เหลียนเซวียนได้ยินแล้วก็หน้าง้ำขึ้นสามส่วน
เนื้อรสชาติพิลึกพิลั่นก็คือตับกับหัวใจไก่? เขาไม่กินของสกปรกจำพวกเครื่องในสัตว์มาแต่ไหนแต่ไร
แม้ว่าตอนนี้จะเป็นสถานการณ์พิเศษ แต่ยังไม่ถึงเวลาที่ต้องกินเครื่องในสกปรกเหล่านี้กระมัง
ริมฝีปากของเหลียนเซวียนเผยแววขมขื่นอยู่บ้าง มือที่ถือใบเผือกป่าไม่ขยับอยู่เป็นเวลานาน
กินเนื้อเสร็จ บนแผ่นหินมีน้ำมันฉาบอยู่
