แค่ฟังจากน้ำเสียงเหลียนเซวียนก็รู้ว่าผู้อื่นไม่เต็มใจ แม้ไม่รู้ว่าทำไมนางถึงเสียดายนัก แต่เขาก็ส่ายหน้าอย่างหนักแน่น
แผลที่ตัวจะว่าเจ็บก็เจ็บอยู่ แต่เขาทนได้ นางทำท่าเสียดายเช่นนั้นย่อมมีความจำเป็นต้องใช้ ตนเองก็ไม่ได้ปวดถึงขั้นต้องกินยาระงับปวด
ดวงตาของเซวียเสี่ยวหรั่นสว่างวาบ “งั้น… ยาแก้ปวดนี้ก็เก็บก่อนเผื่อใช้ในยามจำเป็น ท่านกินยาแก้อักเสบเม็ดนี้เถอะ ตราบใดที่ไม่เกิดการอักเสบ บาดแผลก็จะค่อยๆ หายไปเอง”
พูดจบ ก็เก็บยาแก้ปวดเม็ดนั้นใส่กระเป๋าใบเล็กอย่างระมัดระวัง แล้วหยิบยาแก้อักเสบวางใส่มือเขา ก่อนเทน้ำใส่ถ้วยพลาสติกใบเดิม
“เอ้า น้ำของคุณ กินยานี้เข้าไป อีกประเดี๋ยวยังต้องทายาอีก”
เมื่อวานใช้ทิงเจอร์ไปแล้วครึ่งขวด ช่วยเขาทายาแค่ที่ใบหน้าและลำคอ แต่บาดแผลตามร่างกายยังไม่ทันทาให้
เหลียนเซวียนค่อยๆ คลำยาในมือ ลักษณะเป็นรูปไข่ ผิวเรียบลื่น อ่อนนุ่มเล็กน้อย เหมือนจะมีอะไรอยู่ข้างใน
“รีบกิน รีบกิน”
เซวียเสี่ยวหรั่นเร่งเร้า
เหลียนเซวียนใส่ยาเข้าปากโดยไม่ลังเลอีกต่อไป เขาก็ใช้ลิ้นสัมผัสขณะอยู่ในปาก ลื่นๆ แต่กลับเหนียวขึ้นเล็กทีละน้อย
“น้ำให้ท่าน รีบดื่มแล้วกลืนลงไป”
เซวียเสี่ยวหรั่นยื
