่นถ้วยพลาสติกมาถึงปากของเขา
เหลียนเซวียนจำต้องกลืนยาลงไปแล้วดื่มน้ำตาม
“เอาล่ะๆ ตอนนี้จะทายาให้ท่าน”
เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบทิงเจอร์ออกมาอย่างคล่องแคล่ว เพราะไม่มีก้านสำลี เธอดึงกระดาษชำระออกมาแผ่นหนึ่งฉีกเป็นสี่ส่วน แล้วม้วนเป็นเส้นยาวๆ ก่อนจุ่มลงในขวด พริบตาเดียวยาน้ำก็ลดลงไปครึ่งหนึ่ง
ความสามารถในการดูดซึมของกระดาษชำระค่อนข้างสูง เซวียเสี่ยวหรั่นแลบลิ้นออกมา
“เร็วเข้า มีบาดแผลตรงไหนบ้าง ข้าจะทายาให้”
เธอขยับเข้าหาเหลียนเซวียน กวาดมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้ารอบหนึ่ง เมื่อวานตอนทายามืดเกินไป บาดแผลบนใบหน้ายังทาไม่ค่อยจะตรงตำแหน่งเท่าไร เธอรีบหยิบกระดาษม้วนมาป้ายบนใบหน้าของเขา
เหลียนเซวียนถอยไปด้านหลัง หนังตากระตุก แม่นางผู้นี้ เจ้าช่วยทำอะไรช้าลงหน่อยได้หรือไม่
“อย่าหลบสิๆ ไม่เจ็บหรอก เดี๋ยวยาก็ถูกกระดาษชำระดูดจนแห้งพอดี ยาน้ำนี้มีแค่นี้ อย่าให้สิ้นเปลือง” เซวียเสี่ยวหรั่นตามมาติดๆ สายตาของเธอไม่ค่อยดีนัก แสงสว่างในถ้ำก็ค่อนข้างน้อย ดังนั้นจึงขยับเข้าไปใกล้ด้วยความเคยชิน
ใกล้จนกระทั่งใบหน้าของเหลียนเซวียนสัมผัสกับลมหายใจของเธอ เขาปั้นหน้านิ่ง หลบแล้วหลบอีกอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง
“อย่าขยับสิ อย่า
