ขยับ”
แม่นางผู้นั้นกลับบีบเข้ามาทุกทาง เหลียนเซวียนไม่มีทางเลือกจำต้องทำตัวแข็งทื่อไม่ขยับ
“เรียบร้อย”
เซวียเสี่ยวหรั่นถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว พอเห็นใบหน้าเขียวๆ ม่วงๆ ตรงหน้า ก็สูดหายใจสะท้านเยือกในโพรงอก แม่เจ้าโว้ย! ทายาเสร็จอัปลักษณ์ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
ฝ่ายเหลียนเซวียนหลังจากเห็นนางถอยออกไปแล้ว ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาไม่ชินกับการให้คนแปลกหน้ามาสัมผัสใกล้ชิดขนาดนี้
“แผลตามตัวล่ะ?”
พอได้ยินคำกล่าวของนาง จากที่เพิ่งโล่งใจอยู่หลัดๆ ก็กลับมาตึงเครียดอีกหน
เหลียนเซวียนรีบสั่นศีรษะ เป็นการแสดงออกว่าบาดแผลตามร่างกายไม่นักหนา ไม่ทายาก็ไม่เป็นไร
แต่เซวียเสี่ยวหรั่นกลับตาไวเห็นรอยเขียวเป็นจ้ำๆ ใต้สาบเสื้อที่แบะออกครึ่งหนึ่งของเขา เธอวางของในมือลงด้านข้างอย่างระมัดระวัง
“มา ถอดชุดออก ข้าจะทายาที่บาดแผลตามตัวให้ท่าน”
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่คิดอะไรมาก แค่อยากจะทายาให้เสร็จๆ เธอยังต้องไปย่างเกาลัดมากินอีกนะ ตอนนี้เพิ่งกินไปแค่สามสี่ส่วนของกระเพาะเท่านั้นเอง
เหลียนเซวียนตัวแข็งทื่ออีกหน ส่ายหน้าพลางยกมือห้าม พยายามบอกอย่างสุดชีวิตว่าไม่ต้องแล้ว
“เฮ่อ อย่าเอาแต่ส่ายหน้า ท่านดูเอาเอง เสื้อผ้ามีแต่คราบเลือ
