รณ์เช่นตอนนี้ เหลียนเซวียนถากถางตนเอง ประหนึ่งเห็นรอยยิ้มเยาะหยันของศิษย์พี่อยู่ตรงหน้า
มุมปากของเหลียนเซวียนกระตุกไปโดนบาดแผลบนใบหน้า ความเจ็บปวดทิ่มแทงทำให้นึกถึงความโหดเหี้ยมของสตรีคนนั้นยามตวัดแส้และถ้อยคำด่าทอที่ออกมาจากปากของนาง
ดวงตาที่หลุบลงกึ่งหนึ่งเยียบเย็นดุจน้ำค้างเหมันต์
ทางด้านเซวียเสี่ยวหรั่นหยิบขวดน้ำออกมาเท ทำความสะอาดก้อนหินที่ใช้ต่างเตาไฟ หินก้อนนั้นค่อนข้างเล็ก ทั้งยังแบนและเตี้ย เป็นแอ่งเว้าลงไปเล็กน้อย
เธอใช้มีดหั่นเนื้องูเป็นชิ้นเล็กๆ หลังจากนั้นก็วางบนแผ่นหินใช้ไฟที่สุมอยู่ค่อยๆ ย่างให้สุก อาหารเย็นในค่ำคืนนี้ถูกกำหนดไว้เรียบร้อย
เซวียเสี่ยวหรั่นกลืนน้ำลาย พลางหยิบฟืนเติมใส่กองไฟ
ไม่ช้าเนื้องูที่อยู่บนหินก็เริ่มร้อนฉ่ามีมันเยิ้มออกมา กลิ่นหอมของเนื้อฟุ้งกระจายอยู่ภายในถ้ำ
“ไม่มีเกลือ ไม่มีเครื่องปรุง รสชาติเนื้อเปล่าอาจไม่อร่อยมาก” เซวียเสี่ยวหรั่นใช้กิ่งไม้สองกิ่งพลิกเนื้องู ปากก็บ่นว่าไม่น่าจะอร่อย แต่สายตากลับจดจ้องเนื้อไม่หนีไปไหน “รอพรุ่งนี้มีเวลาว่าง ข้าจะออกไปสำรวจแถวริมน้ำ สถานที่ใกล้แหล่งน้ำมักมีพืชพรรณอุดมสมบูรณ์ หาของกินได้ไม่ยาก”
“แล้วค่อยไปดูแถวที่ฝูงลิงพวกนั
