ี่จะออกจากป่าก่อนเข้าสู่ฤดูหนาว
ท้ายที่สุดไม่แน่ว่าทั้งเขาและนางอาจต้องฝังร่างภายไว้ใต้ต้นไม้และใบไม้ที่เน่าเปื่อยอยู่ดี
หากผลลัพธ์ต้องเป็นเยี่ยงนั้น มิสู้พวกเขาทั้งสองเดินทางร่วมกันจะมีประโยชน์มากกว่า
แม้ว่าพิษในร่างกายของเขาจะยังไม่อาจขจัดได้ชั่วคราว แต่ถ้าหาสมุนไพรที่เหมาะสม ก็ยังมีผลช่วยควบคุมและบรรเทาอาการลงบ้าง ถึงแม้สมุนไพรจะหายากอยู่ก็ตาม
เหลียนเซวียนทอดถอนใจ เขาอยู่มายี่สิบเอ็ดปี แต่ไรมาไม่เคยอับจนหนทางเช่นนี้มาก่อน
ภายในถ้ำเงียบสงัดมีควันโขมง ร่างกายของพวกเขาสองคนอบอุ่นขึ้นมากเมื่ออยู่ข้างกองไฟ ทว่าหัวใจกลับยังคงเหน็บหนาว
เสียงฉ่าของเนื้อย่างรั้งความคิดจิตใจของเซวียเสี่ยวหรั่นกลับมา พอเห็นว่าเนื้อเกือบไหม้แล้ว ก็รีบพลิกกลับไปอีกด้านโดยเร็ว
“อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้ กินให้อิ่มท้องก่อนค่อยว่ากัน ถึงตายก็ควรเป็นผีอิ่มตายถึงจะถูก”
เซวียเสี่ยวหรั่นพลิกดูเนื้องูที่เหลืองสุกส่งกลิ่นหอมฉุย พลันรู้สึกว่าน้ำลายแทบจะหกออกมา
เธอกลืนน้ำลาย แต่ความคิดย้อนกลับไปที่ปัญหาเรื่องเสื้อผ้าฤดูหนาว
ในยุคโบราณตอนต้นใช้หมา [1] ไม่ก็เฮ่อ [2] ทำเครื่องนุ่งห่ม ทั้งสองอย่างนี้เธอรู้จัก หมู่บ้านของเธออยู่ใกล้เช
