และพุ่มไม้เตี้ยปกคลุม มองดูรอบๆ เหมือนจะไม่มีร่องรอยสัตว์ป่าผ่านมาทางนี้
เธอเดินมาถึงปากถ้ำ ชะโงกมองลึกเข้าไป ไม่มีลมพัดผ่าน ยอดเยี่ยม ไม่ใช่ถ้ำที่มีลมพัดผ่านจากรอบด้าน
อาศัยแสงอาทิตย์ยามเที่ยงพิจารณาอย่างละเอียด กำแพงหินแห้งสนิทไม่มีตะไคร่น้ำ แสดงว่าในนั้นไม่ชื้นมาก ไม่เลว ช่วงกลางคืนคงอากาศคงไม่ชื้นและหนาวมากนัก
ทั้งถ้ำกว้างเท่ากับห้องเรียนหนึ่งห้อง แต่ด้านในมีหินก้อนใหญ่หลายก้อนกระจัดกระจายอยู่ มีแง่หินยื่นออกมาจากกำแพง ทำให้พื้นที่ใช้สอยหดหายไปกว่าครึ่ง เหลือที่ใช้ประโยชน์ได้ไม่มาก
แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แค่ข้างในไม่มีงูเงี้ยวเขี้ยวขอก็เหมาะสำหรับพักอาศัยชั่วคราว
“ปั่กๆ” เซวียเสี่ยวหรั่นยืนหลบหน้าปากถ้ำ แล้วโยนหินหลายก้อนเข้าไปข้างใน ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย
เซวียเสี่ยวหรั่นพรูหายใจอย่างโล่งอก ขยับข้อมือเล็กน้อย ถือกระป๋องสเปรย์ไว้ในมือ เครียดจนกล้ามเนื้อหดเกร็งรู้สึกเมื่อยล้า
สเปรย์น้ำในมือของเธอบรรจุของเหลวสีแดงสดขนาดแปดสิบมิลลิลิตร นี่คือสเปรย์พริกที่เธอทำขึ้นเองสำหรับป้องกันตัว
นับตั้งแต่ขึ้นเทอมปลาย เซวียเสี่ยวหรั่นมักกลับหอมืดค่ำ เคยถูกพวกขี้เมาทำร้ายจนขวัญหนีดีฝ่อมาครั้งหนึ่ง
