ทบจะไม่เคยเอาใจใส่เธอเลย ทุกครั้งที่กลับมาฉลองปีใหม่ที่บ้านเกิด ทั้งสองก็จะทำเหมือนเธอไร้ตัวตน นอกจากทักทายยามพบหน้า แต่ลับหลังไม่เคยคุยกันเป็นการส่วนตัว
ค่าครองชีพทั้งหมดของเซวียเสี่ยวหรั่นคุณปู่คุณย่าล้วนเป็นคนออก ส่วนทางพวกเขาไม่เคยให้เงินแม้แต่แดงเดียว อ้อ ไม่สิ เงินอั่งเปาตอนปีใหม่ก็ยังให้อยู่
ตอนเด็กเธอเคยใส่ใจ ต่อมาก็ค่อยๆ คิดตก พวกเขาเห็นเธอไม่มีตัวตน เช่นนั้นเธอก็จะถือว่าพวกเขาเป็นเหมือนการผายลม ผายออกไปแล้วก็กลายเป็นหมอกควันที่เลือนหาย
พอคิดแบบนี้ เธอก็โล่งใจขึ้นมาก กินดื่ม ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
อาจเป็นเพราะสวรรค์ไม่พอใจที่เธอใช้ชีวิตสุขสบายเกินไป ดังนั้นก็เลยบันดาลให้พายุหอบเธอมาตกในป่าลึกแห่งนี้
เฮ่อ… คุณปู่คุณย่าคงเสียใจแย่แล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกกลัดกลุ้มในใจ แม้ผู้อาวุโสทั้งสองจะให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง แต่ปรกติก็ดีกับเธอมาก
เธอหายไปแบบนี้ คนที่ร้อนใจและโศกเศร้าที่สุดย่อมจะเป็นชายหญิงชราสองท่านนี้
แต่เธอก็จนปัญญาเหมือนกัน หากสามารถเลือกใหม่ได้ หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอยอมกลับหมู่บ้านไปอยู่เป็นเพื่อนคนแก่สองคนดีกว่า ไม่ไปไหนทั้งนั้น เซวียเสี่ยวหรั่นได้แต่ถอนหาย
