ใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในที่สุดน้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาอย่างยั้งไม่อาจสะกดกลั้น เดินไปร้องไห้ไปจนกระทั่งเหยียบถูกหินก้อนหนึ่ง สะดุดล้มถึงหยุดหลั่งน้ำตา
เธอนั่งปาดน้ำตาที่พื้น ก่อนถูๆ ที่ข้อเท้าแล้วลุกขึ้นยืน
ไม่ว่าอย่างไร ชีวิตก็ยังต้องเดินหน้าต่อไป นางจะมีชีวิตรอดออกจากป่าแห่งนี้ได้หรือไม่ ก็ยังไม่แน่ มีเวลาเสียใจที่ไหน
เซวียเสี่ยวหรั่นเดินไปข้างหน้าต่อ เมื่อครู่เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่นาน ความเร็วในการเดินราวกับวัวขนเหลืองประกอบกับมีก้อนหินขรุขระกับพงหญ้ารก ถึงตอนนี้ก็ยังเดินไปได้เพียงไม่กี่ร้อยเมตร
“เฮ่อ” เธอเดินไปถอนหายใจไป สองวันมานี้จำนวนครั้งที่เธอถอนหายใจมากกว่าปีที่แล้วทั้งปีเสียอีก
เธอบีบห่วงยางรอบเอวของตัวเอง ไม่รู้ว่าตนเองเข้าใจผิดไปเองหรือไม่ ตกลงมาที่นี่ยังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง กลับรู้สึกว่าตนเองผอมลงไปมาก
“โครก” ท้องร้องเสียงดัง แต่แผนการในหัวยังว่างเปล่า เซวียเสี่ยวหรั่นกลืนน้ำลาย เดินแค่ไม่กี่ก้าว แต่ดูเหมือนว่าเกาลัดแปดเก้าลูกที่กินไปเมื่อครู่จะย่อยหมดแล้ว
