เขาน่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งในนี้
แคว้นฉี? เทือกเขาเยว่หลิงซัน นี่มันสถานที่บ้าบออะไรกันนี่ เซวียเสี่ยวหรั่นตาเบิกโพลง
แม้ว่าเธอจะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่ยามเผชิญหน้ากับความจริง ก็ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดี เธอพลัดตกมายังโลกไหนก็ไม่รู้จริงๆ
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่เปล่งเสียงอยู่เป็นเวลานาน เหลียนเซวียนจ้องเงาเลือนรางตรงหน้าอย่างขบคิด
ชั่วขณะนั้นบรรยากาศเงียบงันไร้สุ้มเสียง ชายหญิงคู่หนึ่งอยู่ใกล้ชิดกันมาก แต่ความคิดของพวกเขากลับต่างกันไป
“เปรี๊ยะ” เสียงฟืนปะทุทำให้คนทั้งสองสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิด
“ไอ๊หยา… ไหม้หมดแล้ว”
หลังจากหันไปมอง เซวียเสี่ยวหรั่นก็ใช้ท่อนไม้เขี่ยผลเกาลัดที่ร่วงไปในกองไฟออกมา เกาลัดสีน้ำตาลเข้มถูกเผาจนดำปี๋
“จะไปสนใจอะไรมากมาย เติมท้องให้อิ่มไว้ก่อนอย่างอื่นค่อยว่ากัน” เซวียเสี่ยวหรั่นถอนใจอยู่เงียบๆ แต่มือกลับไม่อยู่เฉย ถึงตัวจะอยู่ไหน เรื่องสำคัญอันดับแรกคือท้องต้องไม่หิว
เธอรีบเก็บผลเกาลัดขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจว่ามันจะลวกมือ ก่อนเป่าขี้เถ้าด้านบนออก แล้วค่อยเริ่มปอกเปลือกด้วยมีด
เปลือกเกาลัดที่ร้อนอยู่จะกะเทาะออกง่าย เนื้อในเป็นสีเหลืองอมส้ม ทำเอาเธอน้ำลายสอ หลังจากปอกเปลื
