ูงหนึ่งเมตรหกสิบสอง เขาสูงกว่าเธอหนึ่งช่วงศีรษะ อย่างน้อยๆ ก็น่าจะสักเมตรแปดสิบขึ้นไป
สูงก็ว่าสูงแล้ว ยังผอมกะหร่องมีแต่หนังหุ้มกระดูก ชุดตัวยาวที่สวมอยู่บนร่างกายก็เลยหลวมโพรกอย่างเห็นได้ชัด
ผมเผ้ายาวมากปล่อยรุงรังพาดอยู่บนหัวไหล่ ปลายผมลากไปจรดพื้น
ผู้ชายคนหนึ่งสวมชุดตัวยาวสีขาว ไว้ผมยาว เซวียเสี่ยวหรั่นเม้มริมฝีปาก ไม่อยากคาดเดาต่อไปอีกแล้ว
“ดื่มน้ำสักหน่อยเถอะ ตั้งแต่เช้าคุณยังไม่ได้ดื่มน้ำเลย นี่เป็นน้ำจากแม่น้ำ ไม่มีไฟ ต้องดื่มน้ำดิบไปก่อนชั่วคราว หวังว่าคุณจะไม่ท้องเสียหรอกนะ” เซวียเสี่ยวหรั่นบิดเปิดฝาขวด ก่อนยัดใส่มือของชายหนุ่ม
มือที่ถือขวดเหมือนจะพับตกลงไป เซวียเสี่ยวหรั่นรีบประคองไว้ ใต้เต้นตึกตัก ร่างกายอ่อนแอขนาดน้ำขวดเดียวยังถือไม่อยู่ เมื่อครู่ยังอุตส่าห์มีแรงเดินไปไหนต่อไหน
เธอมองหาโดยรอบ แล้วหยิบถ้วยพลาสติกสีขาวใบเล็กที่ใส่เค้กแบล็กฟอร์เรสเมื่อคืนขึ้นมา เทน้ำล้างให้สะอาด จากนั้นก็รินน้ำใส่แล้วส่งให้เขาถึงริมฝีปาก
ชายคนนั้นยอมดื่มน้ำจนหมดครึ่งถ้วยแต่โดยดี ใบหน้าบวมแดงของเขาแลดูน่ากลัวมากภายใต้แสงตะวัน
มือของเซวียเสี่ยวหรั่นสั่นระริกไม่หยุด เมื่อคืนเป็นเพราะมืดมา
