ป็นรูเล็กๆ หลังจากนั้นเหลาไม้อีกท่อนให้แหลม แล้วเอาหญ้าแห้งมาหุ้มเหมือนเป็นรังนก ก่อนอุดเข้าไปบนแผ่นกระดานที่เจาะเตรียมไว้แล้ว
ทุกอย่างเตรียมพร้อม เซวียเสี่ยวหรั่นเริ่มถูมือ เหยียบไปบนแผ่นกระดาน แล้วปั่นแท่งไม้ในมือกลับไปกลับมา
ตอนเริ่มต้น ความเร็วยังดีอยู่ สองมือปั่นไปอย่างรวดเร็ว เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นว่าควันออกมาจากตำแหน่งที่เสียดสีกันอยู่ก็ตื่นเต้นดีใจ
แต่น่าเสียดายที่มันอยู่ได้ไม่นาน ไม่ช้าฝ่ามือที่ปั่นไม้ไปมาก็เริ่มเจ็บ ยิ่งเจ็บความเร็วก็ยิ่งลดลง ควันไฟเพียงน้อยนิดก็เลยดับไป
เซวียเสี่ยวหรั่นใบหน้าเหยเกมองฝ่ามือที่แดงเป็นปื้น ในใจรู้สึกไม่ยินยอมจึงลองพยายามใหม่อีกครั้ง
หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม เธอก็ทรุดกองลงบนพื้นอย่างหมดแรง
“โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว เจ็บจังเลย มือของฉันใกล้จะพังหมดแล้ว”
เธอถอดถุงเท้าสีขาวที่เอามาสวมบนมือออก เพื่อถนอมฝ่ามือ เธออุตส่าห์ถอดถุงเท้ามาสวมไว้ แต่ผลลัพธ์ที่ได้ นอกจากความเร็วไม่ถึง ฝ่ามือของเธอยังถูกเสียดสีจนแสบร้อนอีกต่างหาก
“จบกัน ไฟก็ก่อไม่ติด”
เซวียเสี่ยวหรั่นอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ดูคลิปจากโต้วอินคนเหล่านั้นปั่นไม้จุดไฟอย่างกับเป็นของเล่น ไม่นานก็ติดแล้ว แต
