“และนั่นก็หมายความว่า ข้าไม่เคยลืมสิ่งที่เจ้าสหพันธ์ในอดีตคนนั้นเคยทำลงไป”
เมื่อได้ยินเสียงเด็ดขาดของหมอเทวดา จักรพรรดิกระบี่สวรรค์ก็ไม่อาจเอ่ยสิ่งใดตอบกลับได้
“ข้าได้แต่หวัง…ว่าท่านจะไม่ใช่คนที่มาตามหาข้าเสียเอง”
ได้ยินเช่นนั้น จักรพรรดิกระบี่สวรรค์ก็อ้าปากขึ้นเหมือนจะพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ปิดปากลงอีกครั้ง
ไม่มีคำใดที่เหมาะจะพูดออกมาในยามนี้จริงๆ
หมอเทวดามองเขาอย่างสงบ แล้วก็ถอนหายใจเบาๆ
…ชายผู้นี้ยังเป็นคนเดียวกับ “เขาในอดีต” อยู่หรือไม่ ข้ายังไม่อาจมั่นใจได้
ผู้ที่เคยเป็นดั่งฟ้าเหนือแห่งฝ่ายธรรมะ ผู้ที่เคยเป็นยอดคนในยุทธภพ เวลานี้กลับตกอยู่ในวังวนของจิตมาร ยืนโงนเงนอยู่ในหุบเหวของความพ่ายแพ้
‘…ที่เจ้าหมอนั่นพูดไว้ก็ดูจะไม่ผิดนัก’
คืนก่อนโทฮวาได้มาเยือนข้า
ข้าด่ากลับไปทันทีว่า “นี่เจ้าจะให้ข้าไปพบคนอย่างเขางั้นหรือ?”
ถึงจะถูกกระแทกด้วยถ้อยคำรุนแรง โทฮวาก็ยังคงเอ่ยวิงวอน ขอเพียงให้ข้าพบท่านสักครั้ง
เขาบอกว่า “อย่างน้อย…ก็ให้โอกาสเขาได้ไถ่โทษบ้างเถอะ”
แต่ในสายตาของข้า เวลามันล่วงเลยมานานเกินไปแล้ว ทั้งความคับแค้นและความเกลียดชังที่ข้าเคยมี ก็เจือจางไปจนแทบไม่เหลือ
มันกลายเป็นเรื่องที่ผ่านไปนานจนไม่รู้จะให้นิยามว่าให้อภัยหรือ ยังเคืองดีเสียแล้ว
…ไม่ถึงกับให้อภัย
…แต่ก็ไม่ถึงกับโกรธแค้นอีก
