และเพราะเป็นเช่นนั้น การได้เห็นชายผู้นี้ที่เคยยืนเหนือฟ้า กำลังพังทลายลงอย่างช้าๆ ต่อหน้าต่อตา กลับทำให้ข้าไม่อาจรู้สึกยินดีได้เลย
ทั้งที่ในอดีต ข้าเคยภาวนาให้เขาล้มลงมานักต่อนักแท้ๆ
หมอเทวดาจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วถามขึ้นตรงๆ
“มาหาข้าทำไม?”
คำถามนั้นทำให้เซียนกระบี่นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ดูเหมือนเขาไม่คิดว่าข้าจะเอ่ยถามขึ้นง่ายๆ แบบนี้
เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจ หมอเทวดาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“…ข้าถามไปเฉยๆ ไม่ได้หมายความว่าข้าจะสนใจคำตอบของท่านหรอกนะ”
“…ขอบใจมาก”
เซียนกระบี่กล่าวคำขอบคุณด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
แล้วจากนั้น ถ้อยคำที่เขากดเก็บไว้เนิ่นนาน ก็ค่อยๆ ถูกคลี่คลายออกมาทีละน้อย
