ในเมื่อกำลังรักษาตัวอยู่แบบนี้ หมอเทวดาก็คงต้องขึ้นลงภูเขาบ่อยพอควร
แล้วข้าไม่อยากนึกเลยว่า คนอย่างหมอเทวดาที่ไม่ใช่ยอดฝีมือในด้านวรยุทธ์ จะเดินขึ้นเขาสูงขนาดนี้ได้อย่างไร
…หรือว่าแท้จริงแล้ว หมอเทวดาก็เป็นยอดฝีมือที่ซ่อนฝีมือไว้?
ดูจากภายนอกไม่น่าจะใช่ แต่ใครจะไปรู้ล่ะ…
หลังจากปีนป่ายจนแทบหมดแรง ในที่สุดข้าก็มาถึงสถานที่เป้าหมายจนได้
ที่พักตรงหน้า ดูใหญ่กว่ากระท่อมที่หมอเทวดาเคยใช้พักก่อนหน้านี้
ข้าก้าวเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง แล้วเคาะประตูเบาๆ
แอ๊ด…
ประตูค่อยๆ เปิดออก และใบหน้าที่โผล่มาให้เห็นเป็นคนแรกก็คือ… “จูกัดฮยอก” หลานชายของหมอเทวดา
ทันทีที่เห็นหน้าข้า จูกัดฮยอกก็โน้มศีรษะลงเล็กน้อย คล้ายเป็นการทักทาย
ข้าคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าจะเริ่มพูดยังไงดี แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเข้าเรื่องเลย
“ข้ามาเยี่ยมราชินีกระบี่…แล้วหมอเทวดาล่ะ อยู่หรือเปล่า?”
จูกัดฮยอกไม่ตอบด้วยคำพูด แต่ทำมือส่งสัญญาณบางอย่าง ซึ่งข้าเดาว่า…เขาหมายถึง “ไม่อยู่”
จากนั้น เขาก็ผายมือส่งสัญญาณให้เข้าไปข้างใน
ข้าเห็นร่างของราชินีกระบี่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ดูเหมือนจะยังหลับอยู่ ข้าจึงก้าวเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง
แต่แล้วก็ต้องชะงักไปในทันที
‘…หือ?’
มีบางอย่างปรากฏอยู่รอบกายของราชินีกระบี่ บางสิ่งที่เมื่อก่อนข้าไม่เคยเห็นมาก่อน
ทว่าตอนนี้กลับมองเห็นได้ชัดเจนจนขนลุก
