วีซอลอายื่นผ้าเช็ดหน้าให้คืน นัมกุงบีอารับมาอย่างเก้ๆกังๆ พร้อมสีหน้าที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่รู้จะทำอย่างไรกับผืนผ้านี้ดี
…เห็นที ข้าคงต้องหาวิธีตอบแทนค่าผ้าให้นางทีหลังเสียแล้ว
ในระหว่างที่ทั้งสองยังอยู่ในห้องด้วยกัน หมอเทวดาก็เปิดประตูเดินเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
“ถึงเวลาเริ่มตรวจร่างกายแล้ว ออกไปให้หมด!”
“ข้าขอ…อยู่อีกสักหน่อยไม่ได้หรอคะ?”
“มีเจ้ามานั่งอยู่ข้างๆ แบบนี้ข้าจะตรวจให้ดีได้อย่างไร ไป! ออกไปให้หมด!”
แม้แต่วีซอลอาที่ปกติแล้วมักได้รับความเอ็นดูเพราะหน้าตาและบุคลิกน่าเอ็นดู ก็ยังไม่รอดพ้นเสียงดุของเขา
สุดท้ายนัมกุงบีอากับวีซอลอาก็ออกไปจากห้องด้วยสีหน้าเสียดาย
โดยเฉพาะแววตาของวีซอลอาที่เหลือบมามองข้าไม่วางตาจนประตูปิด…ทำเอาข้ารู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อย
เมื่อสองสาวออกไปแล้ว หมอเทวดาก็เดินเข้ามาใกล้อย่างไม่รีรอ พร้อมจับแขนของข้าไว้แน่น
“ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?”
“สบายกว่ามื้อวานมากขอรับ”
“ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ให้ลุกไปไหนทั้งนั้น นอนนิ่งๆ ไปก่อน”
“…ขอรับ”
ดูเหมือนเขาจะจับได้ว่าข้ากำลังคิดจะแอบลุกขึ้น
สายตาเหลือบมองรอบห้อง ดูแล้วไม่ใช่กระท่อมหลังเดิมที่เคยพักอยู่ก่อนหน้านี้ น่าจะเป็นเรือนพักภายในสำนักฮวาซานมากกว่า
ข้านอนนิ่งเงียบไม่ขยับ พลางปล่อยให้หมอเทวดาตรวจร่างกายไปตามขั้นตอน
ไม่นาน เขาก็พูดขึ้นเบาๆ
“ข้ายังไม่ได้พูดคำว่าขอบใจกับเจ้าสินะ”
