คำพูดนั้นดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำเอาข้าผงะ
“หมายความว่า…อะไรหรือขอรับ?”
“ก็เพราะเจ้าลงมือสู้กับเจ้าพวกที่หมายตากระท่อมนั่นอย่างไรเล่า”
…กระท่อมนั่นงั้นหรือ?
หมายความว่าเป้าหมายของยาฮยอลจ็อกตั้งแต่ต้นคือที่นั่น?
พูดก็พูดเถอะ ในตอนนั้นข้าลงมือเพราะถูกยั่วยุ ไม่ใช่เพราะมีเหตุผลใหญ่โตอะไรแบบที่เขาคิด
“รายละเอียดรอให้แก่โทฮวาเป็นคนอธิบายจะดีกว่า…แต่คงต้องรออีกหน่อย เพราะตอนนี้สถานการณ์ยุ่งอยู่ไม่น้อย”
“สถานการณ์? มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือครับ?”
“ไม่ใช่เรื่องที่ข้าควรเป็นคนพูด รอให้เขามาแล้วกัน”
คำพูดของเขาแม้จะเรียบง่าย แต่สีหน้ากลับหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด
ข้ารู้สึกได้ทันทีว่าคงมีบางสิ่งไม่ดีเกิดขึ้นแน่…ทว่าข้าเองก็ยังไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง นั่นทำให้รู้สึกอึดอัดไม่น้อย
หลังจากคลึงต้นแขนข้าอยู่ครู่หนึ่ง หมอเทวดาก็หยัดกายลุกขึ้น สีหน้าดูเบาลงเล็กน้อย
“ดูแล้วคงฟื้นตัวได้เร็ว พรุ่งนี้น่าจะลุกเดินได้ แต่ขอให้พักผ่อนให้เต็มที่ในวันนี้ก่อน”
“เข้าใจแล้วขอรับ ขอบคุณท่านมาก”
เมื่อเขาเดินออกจากห้องไป ข้าก็หลับตาแน่นพลางสูดลมหายใจลึก
…ถึงเวลาที่ต้องหันกลับมาทบทวนเรื่องพลังภายในร่างกายของข้าเสียที
‘…หมอเทวดาไม่รู้สึกถึงพลังมารเลยงั้นหรือ’
ข้ายังจำได้ชัดว่าเมื่อครู่เขาเพิ่งจับชีพจรของข้าไปไม่นาน แต่กลับไม่มีคำพูดใดเกี่ยวกับพลังมาร หลุดออกมาจากปากเลยแม้แต่น้อย
