แน่นอนอาจเป็นไปได้ว่าเขาจงใจไม่พูดถึง แต่โดยนิสัยของตาแก่นั่น ข้าว่าความเป็นไปได้ค่อนข้างน้อย
ถึงจะไม่รู้ว่าพลังมารเข้าไปในร่างกายข้าได้อย่างไร
แต่สิ่งที่นับว่าโชคดีก็คือมันค่อยๆ ถูกชำระล้างไปเองทีละนิด
สถานการณ์คล้ายกับตอนที่ข้าดูดกลืนพลังของศิลามาร ผ่านเคล็ดวิชา มารดูดกลืนสวรรค์ แล้วใช้เพลิงอัคคีเก้ากงล้อ กลืนกินมันต่ออีกชั้นเพื่อชำระให้บริสุทธิ์
ทว่าพลังมารในคราวนี้…ไม่ได้บริสุทธิ์เช่นเดียวกับพลังในศิลามาร หรือจากมารสวรรค์เลยแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม มันขุ่นมัวและคล้ายกับกลิ่นอายพลังของยาฮยอลจ็อกอย่างน่าประหลาด
ราวกับว่า…ข้าได้ช่วงชิงพลังของมันมาตอนที่สังหารมันลงอย่างนั้น
‘ไม่ใช่จากศิลามาร แต่เป็นพลังของผู้อื่นงั้นหรือ?’
ข้าไม่เคยได้ยินเลยว่ามีใครทำเช่นนี้ได้มาก่อน แม้แต่ข้าเองที่เคยดูดพลังจากศิลามาร ยังไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องที่ควรยินดีหรือควรกังวล
แต่ถ้าคิดตามที่หมอเทวดาบอกว่า “พลังภายในสงบนิ่งลงอย่างผิดสังเกต” มันก็คงเกี่ยวพันกับพลังมารชุดใหม่นี้แน่นอน
‘…จะว่าไป สุดท้ายก็ยังต้องใช้มารภายในจากเคล็ดวิชาของมารสวรรค์อยู่งั้นรึ’
น่าขันนัก…แม้จะเกิดใหม่ ข้าก็ยังไม่อาจหลุดพ้นจากพันธะเดิมได้อยู่ดี
กระนั้น…บางทีตอนนี้ อาจถึงเวลาที่ต้อง ตัดสินใจครั้งสำคัญเสียที
‘ว่าแต่…’
สิ่งหนึ่งที่ติดค้างอยู่ในใจของข้า ตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็คือ…
‘ตาแก่ชิน…’
