แม้จะเปื้อนเลือดและเปียกชุ่มไปด้วยของเหลวที่น่าขยะแขยง แต่นางก็ไม่สนใจ เพราะหากไม่ทำเช่นนี้ นางก็คงไม่อาจยับยั้งอารมณ์ของตนเองไว้ได้
และในช่วงเวลาอันแสนเปราะบางนั้น—เหล่าศิษย์ของสำนักฮวาซาน ก็มาถึง
◇◆
ณ ถ้ำแห่งหนึ่งของสาขาสำนักรัตติกาลประจำมณฑลส่านซี
ชายคนหนึ่งชื่อแบชง กำลังนั่งอยู่ท่ามกลางความมืด
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรนและกระวนกระวาย
ขณะเฝ้ารอการกลับมาของยาฮยอลจ็อก อย่างไม่แน่ใจ
…ไม่ใช่เพราะคิดถึง หรือเป็นห่วง
‘อีกไม่นาน…ถึงเวลาที่ข้าต้องกินยานั่นแล้ว’
ยาที่จะกดอาการบางอย่างที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในร่างของเขา
…และมีเพียงหัวหน้าสาขาเท่านั้นที่ถือมันไว้
ตอนนี้เป็นช่วงที่ยาในสามวันกำลังจะหมดฤทธิ์พอดี
สำหรับแบชงแล้ว ความร้อนรนในใจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นกว่าเดิม
อีกไม่นาน…พระอาทิตย์จะลับขอบฟ้า
หากภายในเวลานั้นยาฮยอลจ็อกยังไม่กลับมา แบชงก็จะต้องตายอย่างทรมาน เพราะอวัยวะภายในของเขาจะละลายจนสิ้น
เขาจึงได้แต่นั่งกระสับกระส่าย รออยู่ตรงนั้นอย่างไร้หนทาง
ในขณะที่กำลังร้อนรนไม่หยุด จู่ๆก็มีความเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังขึ้นจากทางปากถ้ำ
แบชง ผวาลุกขึ้นแทบจะทันที
ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังต้นเสียง
ฝึบ…
เสียงฝีเท้าแผ่วเบากว่าปกติอย่างน่าประหลาด แต่ตอนนั้นเขาไม่มีเวลาจะมาสนใจความผิดแปลกนั้น
ทันทีที่ประตูถ้ำเปิดออก
ใครบางคนก็เดินเข้ามาอย่างช้าๆ
“ท่านหัวหน้าสาขา…!”
