ยาฮยอลจ็อก แกว่งดาบใหญ่หมายจะสกัดไว้เต็มแรง
ด้วยร่างกายอันทรงพลังในระดับยอดฝีมือ แม้ดาบจะใหญ่เพียงใด เขาก็ยังสามารถเหวี่ยงมันออกไปได้ด้วยความเร็วราวสายฟ้าฟาด
ข้าอัดพลังลมปราณลงในร่าง ยกระดับความเร็วและใช้เปลวเพลิงบดบังการมองเห็นของมัน
ดาบใหญ่ของมันกวาดฟาดอย่างบ้าคลั่ง เหมือนจะไม่ใส่ใจเปลวไฟที่ขวางทางเลยแม้แต่น้อย หากแต่ท่วงท่านั้นยังคงวุ่นวายไม่มั่นคง
ซึ่งนั่นแหละ…คือช่องว่าง
ต่อให้ไม่มี ข้าก็สามารถบีบให้เกิดขึ้นได้อยู่ดี
คมดาบของมันเฉียดผ่านต้นแขนข้า—รู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อย
…แต่แค่นั้นข้าไม่ถือสา
กร๊อบ!
“อึ่ก…!”
ร่างกายของมันแข็งแกร่งเกินกว่าจะดึงแขนหลุดหรือหักกระดูกได้ง่ายๆ
ดังนั้นข้าจึงเล็งแค่จุดเดียวเท่านั้น
[…ตั้งสติให้ได้ก่อนเถอะ…!]
ปลายดาบของมันสะบัดเฉียดชายเสื้อข้า ข้าตอบโต้ทันควันด้วยการฟาดเปลวเพลิงไปยังสีข้างที่เปิดโล่งของมัน
ผัวะ!
ท่วงท่าของยาฮยอลจ็อก ถึงกับโงนเงนไปด้านข้างอย่างแรง
ข้าไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ ฟาดเท้าลงบนข้อต่อขาของมันอย่างแม่นยำ
ตุบ!
เข่าข้างหนึ่งของมันทรุดฮวบลงกับพื้น มันพยายามจะปัดข้าออกด้วยแขน แต่กำปั้นของข้ากลับพุ่งเข้าหาก่อน
ผัวะ!
ศีรษะหนาทึบของมันสะบัดไปด้านข้างเต็มแรง
ข้าไม่รอช้า ฟาดหมัดที่สองตามไปทันที
ผัวะ!
หลังถูกซัดเข้าหน้าติดกันถึงสองครั้ง ดวงตาของยาฮยอลจ็อก ก็แดงฉานด้วยความโกรธ
