ในจังหวะหนึ่ง เสียงใครบางคนแว่วเข้ามาในหัวของข้า ข้าขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเบิกตาขึ้นช้าๆ
‘ตาแก่ชิน?’
ข้าคิดว่าเป็นเสียงของตาแก่ชินที่หายไปพักใหญ่ เพราะในสถานการณ์แบบนี้ ไม่มีใครนอกจากเขาที่จะสามารถพูดกับข้าได้
[…กินซะ…]
ทว่าเสียงนั้นไม่ใช่ของตาแก่ชิน
มันฟังดูเหมือนเสียงของเด็ก แต่ก็แฝงความเหนื่อยล้าราวกับผ่านกาลเวลายาวนานมาแล้ว
ขณะที่เสียงนั้นเอ่ยขึ้น ความเจ็บปวดที่พวยพุ่งจากตันเถียนไปถึงศีรษะ…พลันจางหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่
[…ข้าหิว…]
เสียงที่เอ่ยตามมาอ่อนแรงนัก
‘เจ้า…’
ข้าพยายามจะเอ่ยถามว่า “เจ้าเป็นใคร”
แต่ก็ไม่มีโอกาสจะได้พูดคำใดออกไป
เพราะจู่ๆ สติของข้าก็ขาดสะบั้นลงในชั่วพริบตา
◇◆
ณ มุมหนึ่งของป่า
นัมกุงบีอา พิงต้นไม้อย่างอ่อนแรง พลางหอบหายใจถี่
นางแทบไม่มีแรงหลงเหลืออยู่เลย ไม่ว่าจะเป็นเพราะเส้นชีพจรที่เพิ่งถูกคลายจากจุดชีพจร แขนที่หักหรือพลังภายในที่หมดไปกับการป้องกันตัวเมื่อตะกี้
‘…ข้าควรจะไปช่วยเขา…’
ในความทรงจำของนัมกุงบีอา —กู่หยางชอน เป็นคนที่แข็งแกร่ง
นางเคยเห็นเขาจัดการน้องชายของตนได้อย่างง่ายดาย เคยเห็นเขาเอาชนะยอดฝีมือที่ชื่อยองพุงหรือมังกรกระบี่ได้อย่างไร้ข้อกังขา
ดังนั้นนางจึงมั่นใจ อย่างไม่ลังเล
ว่าเขาแข็งแกร่งกว่านางแน่นอน
‘…แต่นี่มันไม่เหมือนเดิม’
ทว่าคราวนี้…มันไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ไขได้ด้วยความแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียว
