กู่หยางชอน กำลังกระหน่ำหมัดลงบนร่างของยาฮยอลจ็อก อย่างไม่หยุดยั้ง
ผัวะ!
เลือดสาดกระเซ็นทุกครั้งที่หมัดกระทบร่าง
ใบหน้าของมัน…แทบไม่เหลือเค้าเดิมอีกต่อไป
‘กลิ่น…กลิ่นเหม็นนี่มัน…’
กลิ่นเหม็นเน่าที่เคยลอยมาจากร่างของยาฮยอลจ็อกหายไปนานแล้วเพราะร่างที่สิ้นลมหายใจ… ย่อมไม่ส่งกลิ่นใดอีก
ถ้าเช่นนั้น กลิ่นอันเลวร้ายที่ยังคงคละคลุ้งอยู่รอบบริเวณนี้คือ…
“…มะ…ไม่ได้!”
เสียงร้องของนัมกุงบีอา สะท้อนผ่านเปลวเพลิงและเศษหิน
กู่หยางชอนซึ่งกำลังฟาดหมัดลงอย่างไม่หยุดนิ่ง พลันชะงักมือทันทีเมื่อได้ยินเสียงของนาง
จากนั้นเขาก็ค่อยๆ หันศีรษะกลับมามองทางนาง
“…!”
เมื่อสายตาทั้งสองสบกัน ร่างของนัมกุงบีอาก็สั่นสะท้าน ราวกับมีอะไรบางอย่างกรีดแทงเข้าไปในจิตใจ
ดวงตาของกู่หยางชอน ในตอนนี้…
ถูกย้อมเป็นสีม่วงเข้ม
เป็นสีม่วงที่งดงามยิ่งนักแต่เมื่อนางจ้องมองเข้าไปในนั้น กลับรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่ไล่ขึ้นมาจากกลางหลัง จนขนทั่วร่างลุกชันอย่างควบคุมไม่ได้
…ดวงตาคู่นั้น ช่างน่ากลัวและน่าขนลุก
สายตาของกู่หยางชอนมองมาทางนัมกุงบีอาเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปเงื้อหมัดขึ้นอีกครั้ง
เขายังคงฟาดลงไปบนร่างที่ไร้ลมหายใจอย่างไม่หยุดยั้ง
นัมกุงบีอาจ้องภาพตรงหน้า พลางยกมือกุมไหล่ทั้งสองข้างที่สั่นเทาของตนเองไว้แน่น นางพยายามควบคุมความหวาดกลัวที่ก่อตัวขึ้นอย่างไร้เหตุผล
นางไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงรู้สึกกลัวขนาดนี้
