นางไม่ต้องการถูกลากตัวไป
ภาพในหัวผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน มือของยาฮยอลจ็อกที่เคยเอื้อมมาสัมผัสแก้มของนางในตอนที่นางอ่อนแรงลงก่อนหน้านั้น
ทั้งน่าขยะแขยง ทั้งสกปรก
แค่คิดขึ้นมาใหม่ ร่างทั้งร่างก็แทบขนลุกไปหมด
การสัมผัสจากชายผู้นั้น…สำหรับนางแล้ว มันช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก
ไม่เหมือนกับ…เขาคนนั้นเลย
เมื่อนึกถึงความคิดที่ผุดขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน นัมกุงบีอาก็รู้สึกอับจนเสียจนอยากจะหัวเราะเยาะตัวเองด้วยซ้ำ
‘…ตอนนี้ยังจะคิดถึงเขาอีกหรือ’
ในสถานการณ์เช่นนี้ สิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวได้…กลับเป็นเรื่องแบบนั้นอย่างนั้นหรือ?
ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร แต่ภาพที่แล่นเข้ามาในความคิดของนาง…กลับเป็นใบหน้าของใครคนหนึ่ง
‘ได้โปรดเถอะ…’
นัมกุงบีอาพยายามดิ้นรนสุดกำลังเพื่อคลายพลังที่ผนึกอยู่ แต่ร่างกายที่สิ้นพลังลมปราณเช่นนี้ จะหลุดพ้นได้อย่างไรกัน
ถึงอย่างนั้น นางก็ยังพยายามอย่างไม่ลดละ
แม้จะรู้ว่าหากฝืนมากไป อาจส่งผลต่อจุดชีพจรจนถึงขั้นได้รับบาดเจ็บถาวร แต่นั่นก็ไม่สำคัญอีกแล้ว
ความคิดเพียงอย่างเดียวที่กดทับในอก… คือหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ นางจะไม่มีวันได้พบเขาอีก
ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาจุกอก แต่ก็ยังคงฝืนกดพลังลงไปอีกครั้ง
ทว่า—
“…อย่าฝืนมันนักเลย”
เสียงหนึ่งแทรกผ่านเข้ามาข้างหู ทำให้นัมกุงบีอาชะงัก
สัมผัสอ่อนโยนแตะลงมาบริเวณหลังคอ ก่อนที่แรงตึงเครียดทั่วร่างของนางจะคลายออก
