พลังลมปราณที่แน่นหนาหนักหน่วงแผ่กระจายออกมารอบตัว ทำให้ยาฮยอลจ็อกรู้สึกถึงแรงต้านบางอย่างที่ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาช้าลงไปเล็กน้อย
แม้จะพยายามเคลื่อนกายหลบอย่างรวดเร็วในวินาทีถัดมา แต่กลับไม่พ้น
ปลายกระบี่ของนัมกุงบีอาตวัดผ่านหน้าท้องของเขาอย่างจัง
“…โอว”
เสียงอุทานสั้นๆ ดังขึ้นในลำคอ
ยาฮยอลจ็อกยกมือขึ้นลูบหน้าท้องของตนเอง
โลหิตไหลออกมาน้อยนิด รอยบาดแผลไม่ลึกพอจะสร้างปัญหา แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจกลับเป็น …พลังที่นางปลดปล่อยออกมาในจังหวะเดียว
ที่แท้…นางแอบซ่อนพลังเอาไว้เพื่อรอจังหวะนี้อย่างตั้งใจ
ริมฝีปากของเขาแย้มรอยยิ้ม ยิ่งได้เห็นกลเม็ดที่น่าสนใจเช่นนี้ก็ยิ่งรู้สึกเพลิดเพลินขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด
แม้จะปล่อยให้กู่หลิงฮวาหนีไปได้ก็ตาม แต่สำหรับเขาแล้วกลับไม่ใช่เรื่องให้น่าหงุดหงิดนัก เพราะสิ่งที่พบในตอนนี้ มันน่าสนใจกว่าเสียอีก
จะตามไปฆ่านางดีไหมนะ?
แต่ก็คิดไม่ตก… เพราะตรงหน้ามี “หญิงงาม” อยู่ทั้งคน
“เจ้าคนงาม… เจ้ามีความเกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลนัมกุงกันแน่?”
พลังที่เขารู้สึกได้เมื่อครู่… แน่นอนว่าคือกระบวนท่ากระบี่ราชันย์
พลังที่เขารับรู้ได้เมื่อครู่…
มันคือสิ่งที่เคยสัมผัสมาโดยตรงในแนวหน้าของสมรภูมิ ไม่ผิดแน่
ดวงตาที่เคยมัวเมาในใบหน้างดงามของอีกฝ่าย เริ่มกลับมาสำรวจรายละเอียดอื่นเสียที
