ในสถานการณ์ตอนนี้ ตัวเลือกที่เด็กสาวสองคนนี้จะทำได้มีอยู่น้อยนิด เขารู้ดีว่ามันจะเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว
แม้จะประหลาดใจเล็กน้อยที่เด็กสาวผมขาวผู้นั้นมีฝีมือและความแม่นยำในการใช้กระบี่สูงเกินคาด
แต่ก็แค่นั้น
ยังไงนางก็เป็นแค่ “เด็กเมื่อวานซืน” ที่เพิ่งจะข้ามวัยหนุ่มสาวมาเท่านั้น
‘หน้าตางามขนาดนี้ คงต้องหลีกเลี่ยงการทำร้ายเกินจำเป็นเสียหน่อย’
เขาเหลือบตามองใบหน้านั้นอีกครั้ง ใบหน้าของสตรีที่กำลังฟาดฟันอย่างสุดกำลังตรงหน้า
ยาฮยอลจ็อกไม่เคยเห็นสตรีใดงดงามถึงเพียงนี้มาก่อนในชีวิต
แค่นึกภาพว่าจะได้กดร่างนางไว้ใต้ตน… ก็ดูเหมือนร่างกายจะร้อนระอุขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ยิ่งคิด ก็ยิ่งเผลอยิ้มออกมาอย่างหื่นกระหาย
เพื่อจะได้ “สนุก” อย่างที่วาดฝันไว้…
‘ต้องจัดการกับเรื่องจุกจิกก่อน’
ในเมื่อยังไม่อาจทำสิ่งใดได้ตอนนี้ เขาจึงคิดจะฟาดให้นางหมดสติไปก่อน แล้วจัดการเป้าหมายเดิมให้เสร็จ จากนั้นค่อยพานางกลับไปที่ถ้ำ
หากโชคดี อาจได้จับหมอเทวดาไปพร้อมกัน
เพราะเช่นนั้น จึงไม่อาจปล่อยให้ “สุนัขที่น่ารำคาญ” ตัวใดหลุดรอดได้
ยาฮยอลจ็อกเตรียมรวบรวมปราณดาบ แล้วฟาดออกไปพร้อมดาบที่แฝงด้วยพลังคมกล้า
หากโดนเข้าไป หัวของกู่หลิงฮวาคงหลุดจากบ่าในพริบตา
แต่ในจังหวะที่เขาเงื้อดาบขึ้นเหนือศีรษะ
ฟึ่บ!
“…!”
นัมกุงบีอาก็พุ่งเข้ามาทิ่มกระบี่ใส่เขาอย่างเฉียบคมในช่วงเสี้ยววินาทีแห่งความเผลอ
