ถึงจะพยายามเพียงใด… ก็ยังไม่อาจสลัดความหวาดกลัวออกไปได้ทั้งหมด โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงดาบใหญ่ในมือของปีศาจผู้นั้น ที่อาจหันมาทางนางเมื่อใดก็ได้
และแล้ว…
ทันทีที่ยาฮยอลจ็อกขยับเท้าเพียงหนึ่งก้าว นัมกุงบีอาก็พุ่งเข้าใส่ดุจลูกธนูที่ยิงออกจากแล่ง!
ฟึ่บ!
เสียงกระบี่ฉีกลมดังก้อง พลังคมกล้าพัดอากาศเป็นเส้นสาย
กระบี่ของนัมกุงบีอารวดเร็วและแม่นยำ จนแม้แต่กู่หลิงฮวาก็มองไม่เห็นการเคลื่อนไหวอย่างชัดเจน
ทว่าชายผู้นั้นกลับหลบมันไปได้อย่างง่ายดาย ทั้งที่ร่างกายใหญ่โตเพียงนั้น เขากลับเคลื่อนไหวได้เร็วอย่างไม่น่าเชื่อ
แต่นัมกุงบีอากลับไม่แสดงความประหลาดใจเลยสักนิด ราวกับคาดการณ์ไว้แต่แรก นางจึงเร่งรุกต่อโดยไม่ให้เวลาตั้งตัว
แรงลมปราณที่แผ่ซ่านไปตามกระบวนท่าทำให้เกิดรอยคมพาดตามแนวทางของกระบี่
ภาพตรงหน้าแม้จะดูงดงามราวกับภาพวาด แต่ในยามนี้ กู่หลิงฮวาไม่มีเวลาจะชื่นชม
…รีบไปที่สำนักฮวาซาน แล้วบอกทุกคน
นางนึกถึงคำพูดของนัมกุงบีอาอีกครั้ง
และทันทีที่เห็นคมกระบี่เฉียดผ่านร่างของยาฮยอลจ็อก เขาหลบด้วยการบิดตัวอย่างแผ่วเบา
นั่นคือจังหวะที่กู่หลิงฮวาตัดสินใจกระชับเท้า แล้วออกวิ่งสุดแรง
“…เชอะ”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ยาฮยอลจ็อกก็จิ๊ปากเบาๆ
เขากระชับดาบใหญ่ในมือ ซึ่งแทบยังไม่ได้ใช้จริงจังเลยแม้แต่น้อย แล้วหันไปเล็งหลังของหญิงสาวที่กำลังหลบหนี
