หากเกิดเหตุการณ์เลวร้ายขึ้น และชายผู้นั้นเดินไปถึงกระท่อมนั้นในยามที่นางไม่อยู่…
“ตั้งสติหน่อย!”
“…!”
เสียงตวาดเฉียบคมของนัมกุงบีอาทำให้กู่หลิงฮวาสะดุ้งเฮือก
“มองสถานการณ์ให้ดี เจ้าตอนนี้ไม่มีทางช่วยอะไรได้เลย ถ้าคิดจะปกป้องสิ่งสำคัญ ก็ต้องคิดก่อนว่าควรทำสิ่งใดเป็นอันดับแรก”
น้ำเสียงของนัมกุงบีอาในยามนี้ แตกต่างไปจากปกติสิ้นเชิง
ไม่มีความขลาดเขลาหรือลังเลเหมือนอย่างที่นางเคยเป็นในยามพูดจาธรรมดา
แม้จะไม่รู้ว่ากู่หลิงฮวากำลังกลัวสิ่งใดอยู่ แต่เขาเชื่อว่า นางคงมีเหตุผลที่ยังลังเลไม่อาจตัดสินใจได้เด็ดขาด
นัมกุงบีอาเอ่ยคำพูดเหล่านั้น โดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ชายตรงหน้า
ซู่ว…
เสียงลมหายใจหนักต่ำดังลอดออกจากริมฝีปากของนาง
เป็นลมหายใจของผู้ฝึกยุทธ หนักแน่น มั่นคง เต็มไปด้วยสมาธิ
กระบี่แท้ถูกชักออกมาแทนที่กระบี่ไม้ ด้านปลายชี้ตรงไปยังเป้าหมาย
“เจ้าคิดจะสู้จริงหรือ? ข้าไม่ว่างพอจะออมมือให้หรอกนะ…
คิดให้ดีล่ะ ยอดหญิงงาม”
เสียงของยาฮยอลจ็อกยังคงเต็มไปด้วยน้ำเสียงล้อเล่นหยอกเย้า
ขณะที่กู่หลิงฮวาพยายามกัดฟันแน่นเพื่อกลั้นริมฝีปากที่สั่นเทา
แม้จะยังควบคุมลมหายใจให้สงบนิ่งไม่ได้เหมือนอย่างนัมกุงบีอา
แต่นางก็บีบจิตใจให้เยือกเย็นลงอย่างสุดความสามารถ
