“ข้าไม่อยากให้เจ้าได้รับบาดเจ็บหรอกนะ… เพราะมันจะทำให้เจ้าหมดสภาพความงาม…
ข้าอยากให้เจ้าคงความงดงามไว้แบบนี้น่ะ เข้าใจไหม?”
เพราะหากไม่เป็นเช่นนั้น… ก็จะไม่มี “ความสนุก” เหลือให้เขาเล่นอีก
ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง โดยไม่ตอบโต้ด้วยคำใด นัมกุงบีอาก็เพียงแค่ชักกระบี่ขึ้นมาช้าๆ
“พี่…พี่หญิง…”
กู่หลิงฮวาเรียกชื่อของนางด้วยเสียงสั่นเครือ แต่นัมกุงบีอากลับโน้มตัวลงกระซิบเสียงเบาใกล้หูของนาง
“…หนีไปซะ”
“ไม่ได้…เราต้องหนีไปด้วยกันสิ…!”
กู่หลิงฮวาเองก็คงพอจับสัมผัสได้ถึงพลังของศัตรูตรงหน้า จึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
แต่สีหน้าของนัมกุงบีอาแน่วแน่
นางหนีไม่ได้
แม้เป้าหมายของชายผู้นั้นในตอนแรกอาจไม่ใช่ตนเอง แต่ในตอนนี้ เขาได้หลวมตัวเข้าไปเป็นเป้าหมายเรียบร้อยแล้ว
‘…จะรับมือยังไงดี’
นัมกุงบีอาสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วระดมลมปราณไปทั่วร่างกาย
แม้จะบอกให้กู่หลิงฮวาหนีไป แต่ก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าอีกฝ่ายจะยอมปล่อยให้หนีหรือไม่
เมื่ออุณหภูมิในร่างกายเริ่มสูงขึ้นเล็กน้อยจากการระดมลมปราณ นัมกุงบีอาก็หันกลับไปพูดกับกู่หลิงฮวาอีกครั้ง
“เร็วเข้า… รีบกลับไปที่สำนักฮวาซาน แล้วบอกทุกคน”
“แต่…!”
กู่หลิงฮวาหันกลับไปมองด้านหลังด้วยดวงตาที่สั่นระริก
ไม่ไกลจากตรงนั้น มีเพียงกระท่อมไม้ที่อาจารย์ของนางพักอยู่
…ผู้เป็นอาจารย์ที่ตอนนี้แม้แต่จะเดินยังแทบไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องวิ่ง
