แววตาของเขาไล่ไปตั้งแต่เส้นผม ดวงตา จมูก ปาก ลำคอ หน้าอก ไล่ลงไปถึงปลายขาอย่างไร้ยางอาย
ทำเอานัมกุงบีอาต้องกลั้นความรู้สึกคลื่นไส้ที่พุ่งขึ้นมาถึงลำคอ
ในที่สุด ชายคนนั้นก็เลื่อนสายตากลับมาจ้องตานางอีกครั้ง พร้อมแย้มรอยยิ้มที่ชวนให้ขนลุก
“ดีเลย… ชอบนัก สตรีงามถึงเพียงนี้ หล่นลงมาจากที่ใดกันนะ?”
คำพูดนั้นทำให้นัมกุงบีอารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง
เพราะเพียงได้ยินก็สามารถเข้าใจนัยของมันได้อย่างชัดเจน โดยสัญชาตญาณ
“ถ้ามีเวลาสักหน่อยล่ะก็… ข้าคงได้ลิ้มรสนางที่นี่เสียแล้ว… เสียดายจริงๆ นะ ข้ายังมีธุระต้องไปต่อ”
เขาหยิบดาบใหญ่ที่ปักอยู่กับพื้นขึ้นมาพาดบ่าอย่างง่ายดาย
แค่เพียงการขยับเล็กน้อยนั้น ก็สร้างแรงกดดันมหาศาลจนนัมกุงบีอาเผลอกัดริมฝีปากล่างแน่น
เห็นดังนั้น ชายผู้นั้นก็พ่นลมหายใจทางจมูกแรงๆ แล้วเอ่ยพร้อมหัวเราะต่ำ
“แม้แต่ใบหน้าเวลาหวาดกลัว… ยังดูน่าฟัดขนาดนี้เลยงั้นหรือ? เจ้าเป็นสตรีจากที่ไหนกันเนี่ย? ช่างกระตุ้นอารมณ์เสียจริง”
“…เจ้า…เป็นใครกันแน่?”
“โฮ่… เสียงก็เพราะดีเหลือเกินนะ แล้วถ้าข้าบอกเจ้าว่าข้าคือใคร เจ้าต้องจำให้ขึ้นใจเลยนะ… คนอื่นๆมักเรียกข้าว่า… ยาฮยอลจ็อก ปีศาจทำลายล้างน่ะ”
ชายผู้นั้นหัวเราะหึๆ อย่างชอบใจ ขณะที่นัมกุงบีอาค่อยๆ ตั้งท่ารับมือด้วยความระวัง
เห็นท่าทางนั้น ใบหน้าของยาฮยอลจ็อกก็แสดงแววไม่สบอารมณ์เล็กน้อย
