นัมกุงบีอาเพียงแค่เห็นเขาด้วยตาตนเองก็เข้าใจได้ในทันที
คนผู้นี้… อยู่ในระดับที่นางไม่อาจรับมือได้เลย
แค่จิตสังหารที่แผ่ออกมารอบกายของเขา ก็ส่งแรงสะเทือนเข้ากระแทกร่างของนางเป็นระลอก
ลมหายใจหนึ่งเดียวที่ต้านทานได้เพียงสัญชาตญาณ ก็แทบจะล้มครืนลง
กระบวนท่าฟาดดาบเมื่อครู่ แม้เพียงแวบเดียว แต่ก็ทำให้นางแน่ใจในบางอย่าง
แขนที่ยังกำกระบี่อยู่ตอนนี้ยังคงสั่นไม่หยุด… มันคือหลักฐานชัดเจน
ชายผู้นั้นอย่างน้อย… ต้องอยู่ในระดับชั้นยอด หรืออาจสูงกว่านั้น
ถ้านางต้องปะทะกับเขาด้วยกระบี่… จะต้านได้นานสักแค่ไหนกันนะ
แม้ไม่อาจคาดเดาได้แน่ชัด แต่สิ่งที่รู้แน่นอนคือ ไม่น่าเกินสิบลมหายใจแน่
‘…แย่แล้วสิ’
นัมกุงบีอาไม่ได้ตั้งใจจะเจอกับคนผู้นี้เลย
นางเพียงแค่บังเอิญเจอกู่หลิงฮวา แล้วตามมาเท่านั้น
ทีแรกก็แค่อยากทักทาย… แต่เพราะบรรยากาศรอบตัวอีกฝ่ายดูผิดแปลกจึงตัดสินใจเดินตามมาเงียบๆ
ใครจะคาดคิดว่า… จู่ๆ จะเกิดการซุ่มโจมตีขึ้นได้
หรือควรจะรู้สึก “ดีแล้ว” ที่ตนเองยังพอมีสติรับมือไหว?
…ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
ขณะที่นัมกุงบีอายืนมองอีกฝ่ายด้วยแววตาหวาดระแวงไม่อาจปิดบัง ชายผู้นั้นกลับไม่เอื้อนเอ่ยแม้สักคำ
เพียงแค่กวาดสายตามองนางและกู่หลิงฮวาไปมาเท่านั้น
จากศีรษะ… ไล่ต่ำลงมาจนถึงปลายเท้า
สายตาที่ช่างเย้ยหยัน ยามที่จับจ้องราวกับกำลัง “ประเมินราคา”
