พี่ชายที่ได้พบเจออีกครั้งในรอบหลายปี… ช่างดูไร้เรี่ยวแรงและยานหย่อนเหลือเกิน
สำหรับกู่หลิงฮวา พี่ชายที่นางรู้จักนั้นได้ตายไปนานแล้ว เขาตายไปตั้งแต่วันที่มารดาหายตัวไปจากชีวิตของพวกเขา
ในความคิดของนาง ตั้งแต่วันนั้น เด็กหนุ่มผู้มีดวงตาดุดันแต่อบอุ่น… ก็ถูกเพลิงจากตระกูลกู่เผาผลาญจนสิ้น สิ่งที่เหลืออยู่ในกองเถ้าก็มีเพียงเงาวิญญาณอันมืดมน
…ทั้งที่ข้าเอง… ยังแอบคาดหวังไว้อยู่เล็กน้อยแท้ๆ
การได้พบกู่หยางชอนอีกครั้งในรอบหลายปี ทำให้นางรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้
แม้เขาจะไม่ใช่พี่ชายแบบที่นางเคยจดจำ แต่ก็แตกต่างจากภาพจำอันน่าสังเวชที่เพิ่งเห็นเมื่อไม่นานนี้อย่างสิ้นเชิง
อย่างน้อย… แววตาของเขาในวันนั้น ก็ไม่มีความรู้สึกอันเย็นเยียบและน่าขนลุกแบบที่เคยเห็นอีกแล้ว
อาจเพราะเหตุนี้เอง นางถึงเผลอมีความหวังขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
หวังว่าเขาอาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้…
คิดไปแบบนั้น ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย
“ไม่น่าเลย…”
ทั้งที่ตัดใจไปแล้ว ทั้งที่เคยเจ็บปวด หวาดกลัว และต้องหนีออกมาจากที่นั่นด้วยความทรมาน
แต่สุดท้าย… นางก็ยังวางความรู้สึกนั้นไม่ลง
ทันทีที่ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มก่อตัว กู่หลิงฮวาก็รีบสะบัดไล่มันทิ้ง แล้วเหวี่ยงกระบี่ในมืออีกครั้ง
วันนี้เป็นวันที่ศิษย์ของสำนักจะไม่ขึ้นมาฝึกที่ลานบนเขา คงมีการฝึกกลุ่มที่นัดหมายไว้ล่วงหน้า และนางก็คิดว่าแบบนี้น่ะดีแล้ว
