เพราะในยามที่ไม่มีใคร ความไม่สบายใจในอกกลับกลายเป็นสิ่งที่ผลักดันให้นางจับกระบี่ได้ง่ายขึ้น
เมื่อนางกำลังจะเริ่มร่ายกระบวนท่าอีกครั้ง…
ฟู่ววว…
เสียงที่แทรกมากับสายลมพลันทำให้นางหยุดชะงัก
ฟุ่บ! ฟู่ววว! ฟุบ!
เสียงกระบี่ที่ถูกสะบัดอย่างต่อเนื่อง
แต่มัน… แตกต่างจากเสียงกระบี่ของฮวาซานที่นางคุ้นเคย
แม้กระบี่ของฮวาซานจะต้องยึดกฎระเบียบจนกว่าจะสามารถผลิดอกเหมยได้ แต่เสียงของกระบี่นี้ กลับไม่มีจังหวะตายตัว
นอกจากนี้… ยังมีแรงกดแปลบที่ไหลผ่านไหล่ราวกับลมปราณพัดเฉียด
มันคืออะไร?
กู่หลิงฮวาค่อยๆ ก้าวตามเสียงไป แม้ใจจะลังเลว่าถ้าเป็นศิษย์ของสำนักจะทำอย่างไรดี
แต่ขากลับไม่ยอมหยุดก้าวเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเดินอ้อมไปด้านหลังเนิน…
ฟู้ววววว!
กระแสกระบี่ที่พุ่งผ่านปลายผมของนาง ทำให้เส้นผมพลิ้วไหวตามแรงลม
…อะไรน่ะ?
ความรู้สึกแรกที่ผุดขึ้นมาในใจคือ สวยงามเหลือเกิน
ผมสีเงินที่ปลิวไปตามการเคลื่อนไหวอันดุดัน สายตาสีฟ้าที่จับจ้องไปยังปลายกระบี่อย่างไม่วอกแวก
งดงาม… ในแบบที่มิอาจละสายตาได้
แม้การเคลื่อนไหวจะดูเบาหวิว แต่แรงถ่วงที่แฝงอยู่กลับไม่เบาเลยแม้แต่น้อย
นางสัมผัสได้ถึง ‘ความพอดี’ อันเปี่ยมด้วยชั้นเชิง
แม้จะดูเหมือนไม่มีรูปแบบแน่นอน แต่กลับรู้สึกถึง ‘จังหวะ’
ทำไมกระบี่อันแปลกตานี้ถึงให้ความรู้สึกแบบนั้นได้?
นางไม่อาจเข้าใจ
