ระหว่างที่กู่หลิงฮวากำลังคิดหาทางรอดอยู่นั้น สายตาของหญิงผู้นั้นก็หันมาทางนาง
…เอ๊ะ?
พอสบตากันก็รู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ผิวขาวราวกับเส้นผม ดวงตาสีฟ้าใสราวคริสตัล
แม้จะเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แต่กลับไม่ได้ดูสกปรก กลับกัน… กลับยิ่งน่าหลงใหล
ความงามที่แม้แต่สตรีด้วยกันยังต้องกลั้นหายใจ
แน่นอน… นางคือหนึ่งในหญิงสาวที่เคยเห็นคลอเคลียอยู่กับกู่หยางชอน
…นางเป็นจอมยุทธ์งั้นหรือ?
เพราะสถานการณ์ในตอนนั้นชุลมุนเกินไป นางจึงไม่ทันได้มองอย่างชัดเจน
ตอนนั้นก็แค่คิดว่าเป็นหญิงงามธรรมดาเท่านั้น แต่กลับเป็นยอดฝีมือในระดับนี้งั้นหรือ…
เพียงสบตากับดวงตาสีน้ำแข็งคู่นั้น เหงื่อเย็นก็ผุดเต็มหน้าผากของกู่หลิงฮวา
สีหน้าอันไร้ความรู้สึกของอีกฝ่ายทำให้ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่
หญิงสาวขมวดคิ้วมองหน้าเธอแวบหนึ่ง จากนั้นก็เหลือบลงไปมองกระบี่ไม้ในมือของกู่หลิงฮวา แล้วพยักหน้าเบาๆ
…อะไรกัน?
กู่หลิงฮวารู้สึกประหม่าเต็มที่ กลัวว่าอีกฝ่ายจะดุด่าที่ตนแอบมองโดยไม่ขออนุญาต
แต่สิ่งที่หญิงคนนั้นพูดออกมากลับทำให้นางตกใจจนเผลอขมวดคิ้ว
“…ประลองกระบี่…”
“เจ้าว่าไงนะ?”
“…เจ้าจะประลองไหม?”
กู่หลิงฮวาถึงกับคิดว่าตนหูฝาดไป
◇◆
ตัดกลับมาสู่ช่วงเวลาในปัจจุบัน
โชคดีที่หญิงคนนั้นไม่ได้ถือสาเรื่องที่กู่หลิงฮวาแอบดูการฝึกของนางเลยแม้แต่น้อย และดูเหมือนจะไม่ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเช่นนั้นเลยสักนิด
