[แต่อาณาเขตนี้เป็นของสำนักฮวาซานและเรื่องนี้ก็ไปถึงหูเจ้าสำนักแล้ว พวกมันคงไม่กล้าขยับตัวง่าย ๆ]
ข้ายอมรับว่าข้าลงมือกับพวกมันแบบไม่คิดมาก เพราะคาดว่าพวกมันจะไม่กล้ากลับมาหาเรื่องอีก
แต่ไม่รู้ทำไม ข้ากลับไม่คิดว่าพวกมันจะยอมอยู่เฉย ๆ …
‘อย่างน้อยเรื่องที่เหลือ เซียนดอกเหมยคงจัดการได้ดีเอง’
ข้ามีเรื่องให้คิดมากพอแล้ว ต่อให้พยายามสืบเรื่องตำหนักรัตติกาลต่อไป ที่มณฑลส่านซีก็คงทำอะไรไม่ได้มากนัก
ข้าสะบัดความคิดเหล่านั้นออกจากหัว ก่อนจะเดินกลับที่พัก
แต่ทันใดนั้น ใครบางคนก็วิ่งตรงเข้ามาหาข้า
“คุณชายกู่!”
ร่างของยองพุงปรากฏขึ้นต่อหน้าข้า ทั้งตัวของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
“ท่านยองพุง…?”
“คุณชายกำลังจะไปฝึกในช่วงค่ำใช่หรือไม่?”
“หา? เปล่านี่?”
“อากาศในคืนนี้เหมาะกับการฝึกฝนมากขอรับ! หากฝึกตอนนี้ ท่านจะได้รับพลังที่ดี!”
“…อ่า เอ่อ ขอบใจ”
‘อย่าบอกนะว่า… เจ้านี่ฝึกมาตั้งแต่เช้า?’
[ในหมู่คนรุ่นหลัง เจ้าหนูนี่เป็นคนที่ข้าพอใจที่สุด หากเขามีทั้งพรสวรรค์และความพยายามเช่นนี้ อีกไม่นานเขาจะต้องเป็นกระบี่อันดับหนึ่งของฮวาซานแน่]
ข้าพยักหน้าตามคำพูดของตาแก่ชิน
หากไม่มีใครบ้าพอจะมากวาดล้างสำนักฮวาซานจนพินาศเสียก่อน
“…บัดซบ”
“หา? คุณชายว่าอะไรนะขอรับ?”
“เปล่าๆ ไม่มีอะไร”
“อ้อ… เช่นนั้น หากท่านสนใจ ข้ามีข้อเสนอให้ท่านฝึกด้วยกันในช่วงค่ำนี้”
