ยองพุงยังคงชักชวนข้าอย่างกระตือรือร้น ทั้งที่ข้าพึ่งเห็นเขาฝึกแทบเป็นแทบตายในตอนกลางวัน
บอกตรงๆ ว่าหลังจากผ่านเรื่องวุ่นวายมาทั้งวัน ข้าก็อยากกลับไปล้มตัวลงนอนทันที
แต่พอเห็นเขาทุ่มเทถึงเพียงนี้ ข้ากลับรู้สึกอยากลองท้าทายตัวเองขึ้นมา
“…ไปก็ได้”
ข้าตอบตกลงไป
ถึงอย่างไรพอฝึกเสร็จก็กลับไปนอนได้อยู่ดี
◇◆
…และไม่กี่นาทีให้หลัง ข้าก็เสียใจที่ตัดสินใจแบบนั้น
“นี่มันสำนักบ้าบออะไรกัน!?”
การฝึกช่วงค่ำของสำนักฮวาซานไม่ใช่แค่ฝึกปกติ แต่มันเป็นนรกบนดิน
ข้าไม่สามารถทนมันได้แม้แต่ครึ่งเดียว
ใครกันที่เป็นคนคิดว่า “การแบกหินขึ้นหน้าผา” เป็นส่วนหนึ่งของการฝึก!?!
และยังมีอีกหลายอย่างที่โหดร้ายเกินไป กล้ามเนื้อของข้ากำลังส่งเสียงกรีดร้อง แต่ยองพุงกลับยังคงดูสนุกอยู่
‘ทำไมคนที่บ้าฝึกแบบนี้ ถึงได้หยุดพัฒนาในอนาคตกัน?’
‘หรือมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาติดกำแพง?’
[หรือว่าเจ้าคิดบ้างหรือไม่ ว่าอาจเป็นเพราะเจ้าทำให้เขาเปลี่ยนแปลงไป?]
“นี่ ข้าจะไปมีอิทธิพลต่อเขาได้อย่างไรกัน? แค่ประลองกันครั้งเดียวจะเปลี่ยนคนได้ขนาดนั้นเชียวหรือ?”
[นั่นเป็นเรื่องที่ไม่มีใครรู้ได้]
“การประลองกับข้าในตอนนั้น ส่งผลกระทบต่อเขามากถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
ถ้าหากเป็นเช่นนั้น ก็นับว่าโชคดีที่ทำให้เขาพบเป้าหมายของตนเอง
แต่หากเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงชั่ววูบ ก็ถือเป็นเรื่องที่น่ากลัวเช่นกัน
◇◆
