ข้ากำลังจะก้าวเข้าไปในกระท่อมตามคำบอกของกู่หลิงฮวา
แต่จู่ๆ นางก็จับแขนเสื้อข้าไว้แน่น
“มีอะไรหรือ?”
“โอ๊ะ… มือไปโดนอะไรมา?”
“มือ?”
ข้าก้มลงมองตามคำพูดของนาง แล้วก็เห็นว่าหลังมือของข้ามีรอยแผลบางๆ ที่ถูกของมีคมบาด
ข้านึกว่าตัวเองหลบได้หมดแล้ว แต่ดูเหมือนจะมีบางอย่างเฉี่ยวเข้าไปเล็กน้อย
แผลเล็กน้อยเช่นนี้ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่เมื่อข้ามองไปที่สีหน้าของกู่หลิงฮวา ข้ากลับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา
“ถ้าข้าไม่ได้มาที่นี่ล่ะ?”
คงไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกมันไม่มีทางทำลายม่านพลังของกระท่อมได้อยู่แล้ว
แต่สิ่งที่ทำให้ข้าหงุดหงิดก็คือ… ข้าไม่ชอบใจที่พวกมันกล้ามาอยู่ใกล้นางแบบนี้
เพราะความคิดคับแคบของข้าเอง และเพราะนิสัยของข้าที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ข้าไม่พอใจ ข้าจึงเผาพวกมันจนไม่เหลือซาก
ข้าค่อยๆ สะบัดแขนออกจากมือของกู่หลิงฮวาก่อนจะพูดขึ้น
“แค่ข่วนเล็กน้อยเท่านั้น”
สีหน้าของนางยังคงสงสัย แต่ก็ไม่มีเหตุผลเพียงพอจะซักไซ้ข้าต่อ
“อย่ากังวล กลับไปทำงานของเจ้าเถอะ”
“ใครกันที่เป็นห่วงเจ้า!?”
เสียงตะโกนของกู่หลิงฮวายังไม่ทันจบ ข้าก็ยกมือเคาะประตู
ก๊อก ก๊อก
“ใครกัน?”
เสียงแหบแห้งของหมอเทวดาดังมาจากภายใน
“ข้ากู่หยางชอน ข้ามาพบท่าน”
“…หืม?”
หลังจากเสียงอุทานสั้นๆ ประตูของกระท่อมก็เปิดออก
หมอเทวดายังคงสวมชุดเดิมเช่นเดียวกับครั้งก่อน สีหน้าของเขาเมื่อเห็นข้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
“มาทำไม?”
