“เซียนดอกเหมยให้ข้านำของมามอบให้ท่าน”
ข้ายื่นสารลับที่เซียนดอกเหมยฝากมาให้
ทันทีที่หมอเทวดาเห็น เขาก็ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าของเขาดูเหมือนกำลังเห็นอะไรที่น่ารังเกียจ
“…”
ทันใดนั้น ข้าก็ฉุกคิดขึ้นมา
“หรือว่า… นี่เป็นสาเหตุที่เซียนดอกเหมยให้ข้านำสารมาให้แทนที่ตัวเขาจะมาด้วยตัวเอง?”
ข้าคิดย้อนกลับไป… แล้วก็พบว่ามันมีความเป็นไปได้สูงมาก
“…เขาส่งข้ามาเพราะไม่อยากรับสารนี้ด้วยตัวเองใช่ไหม?”
เมื่อดูจากสีหน้าของหมอเทวดา ข้าก็มั่นใจว่าคำตอบคือ”ใช่”
หมอเทวดาแค่นเสียงก่อนจะคว้าสารไปเก็บไว้
“เจ้าแก่โง่นั่น… สักวันมันต้องตกนรกแน่”
ข้าไม่พูดอะไรต่อ
ด่าตาแก่เซียนดอกเหมย ว่าจะตกนรกเนี่ยนะ…?
ข้าทำภารกิจเสร็จแล้วจึงหมุนตัวเตรียมกลับ
แต่แล้ว—
“เจ้าจะไปไหน?”
“หืม?”
น่าแปลกที่หมอเทวดากลับรั้งข้าเอาไว้
ข้าคิดว่าเขาน่าจะรีบไล่ข้าออกไปมากกว่า แต่ทำไม…?
“เจ้าจะไปทั้งที่มือเจ้าเป็นแบบนั้นงั้นรึ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ข้าถึงนึกขึ้นได้ว่ากู่หลิงฮวาเคยพูดถึงแผลของข้ามาก่อน
“เพราะแค่แผลนี้?”
“…อันที่จริงมันแค่แผลถลอกเล็กน้อยเท่านั้น…”
“เล็กน้อยบ้าอะไรกัน! คิดจะโกหกหมอหรือไง?”
“ข้าพูดจริง! แค่แตะน้ำลายก็น่าจะหายแล้ว…”
“น้ำลาย!? มีคนบ้าอะไรที่เอาน้ำลายป้ายแผลกัน!? พวกเจ้าพวกจอมยุทธ์นี่มันเหมือนกันหมด! สมองพวกเจ้าเต็มไปด้วยวิชายุทธ์จนไม่มีที่เหลือให้สามัญสำนึกเลยรึไง!?”
“เดี๋ยว… เดี๋ยวก่อน!”
