“อย่าให้ข้าต้องออกแรงมากไปกว่านี้ รีบตามข้ามา!”
ข้ารู้ดีว่าแรงบีบของหมอเทวดาอาจทำให้ข้อมือข้าหักได้จริง ๆ
ดังนั้นข้าจึงไม่กล้าขัดขืน และถูกเขาลากเข้าไปในกระท่อมโดยไม่อาจต่อต้าน
◇◆
ณ ห้องของหัวหน้าสาขาตำหนักรัตติกาล ประจำมณฑลส่านซี
“โครม! โครม!”
เสียงกระแทกดังสนั่น ขณะที่แบชงกำลังกระแทกหน้าผากของตัวเองลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เลือดกระเซ็นไปทั่วห้อง
อีกฝั่งหนึ่งของห้องยาฮยอลจ็อกนั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้ มองแบชงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ภารกิจที่พวกมันส่งไป มีสมุนห้าคนถูกฆ่าตายหมดสิ้น ขณะที่แบชงกลับมาได้ในสภาพแขนซ้ายแทบใช้การไม่ได้
“สรุปแล้ว…มันเป็นใคร?”
“ข้า…ไม่ทราบขอรับ… เป็นเด็กหนุ่มที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”
“หืม? ไม่เคยเห็นมาก่อน?”
ยาฮยอลจ็อกเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนที่บรรยากาศรอบตัวเขาจะเปลี่ยนไป
กร๊อบ…!
เปรี๊ยะ!!
“อั่ก…!”
เพียงแรงกดดันจากพลังของยาฮยอลจ็อกก็ทำให้แบชงกระอักเลือดออกมา
ผนังถ้ำสะเทือนจนเศษหินร่วงลงมา
“เจ้ากำลังจะบอกข้าว่า… พวกมันตายเรียบด้วยน้ำมือของคนที่เจ้าก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร?”
“ข้า…ข้าน้อยขออภัย…!”
“ขอโทษงั้นรึ!? คิดว่าพูดแค่นี้แล้วมันจะจบเหรอ!?”
ฉั๊วะ!
เพียงชั่วพริบตา ดาบใหญ่ในมือของยาฮยอลจ็อกก็ฟันลงมา
แขนของแบชงขาดกระเด็นไปทันที
“อ๊ากกกก!!”
เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง
