ชายร่างยักษ์เผยรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันเหลืองอ๋อย กลิ่นอายสังหารที่หนักอึ้งพวยพุ่งออกมา ทำให้ถ้ำทั้งถ้ำสั่นสะเทือน
“แบชง”
“ขะ…ขอรับ! ท่านหัวหน้าสาขา!”
“ข้าจำไม่ได้ว่ามีคำสั่งให้ส่งคนออกไปสืบค้น”
แรงกดดันที่หนักหน่วงบีบหัวใจของเขาเข้าไปทุกขณะ แบชงที่รู้สึกถึงความเป็นความตายเข้าใกล้ รีบพูดออกไปอย่างรวดเร็ว
“ปะ…เป็นคำสั่งโดยตรงจากท่านจ้าววังขอรับ!”
พอได้ยินเช่นนั้น แรงกดดันจากชายร่างยักษ์ก็หยุดลง พร้อมกับกลิ่นอายสังหารที่ค่อยๆ จางหายไป
“อย่างนั้นรึ?”
“ขอรับ… นี่คือราชโองการที่ส่งมาโดยตรง”
แบชงที่มือสั่นเทายื่นม้วนสารออกไป
ชายร่างยักษ์กระชากม้วนสารออกจากมือเขา ก่อนจะกวาดตามอง
ตราประทับของจ้าววัง ปรากฏอยู่ชัดเจน
สีหน้าของชายร่างยักษ์บึ้งตึงขึ้นทันที
“ถึงกับข้ามหัวข้าแล้วส่งคำสั่งให้อีกฝ่ายโดยตรงเลยรึ… เข้าใจว่าท่านจ้าววังคงยุ่งมาก แต่แบบนี้ก็น่าผิดหวังไม่น้อยเลยนะ”
“ขอรับ… ดูท่าท่านจ้าววังคงมีภารกิจสำคัญมาก”
‘ก็เพราะเจ้าโง่เกินไป จึงไม่ได้รับความไว้วางใจไงล่ะ ไอ้หมูป่าเอ๊ย…’
แบชงกัดฟันแน่น แต่ก็ต้องกล้ำกลืนความคิดนั้นลงไปในใจ
“แล้วจะให้ข้าทำยังไง? ฆ่ามันทิ้งเลยหรือไม่?”
สารราชโองการมีระบุไว้หมดแล้ว แต่ไอ้บ้านี่กลับไม่คิดจะอ่านดีๆ ก่อนถาม
แบชงรู้สึกอยากจะระเบิดอารมณ์ แต่เขายังมีชีวิตรักอยู่ จึงตอบไปอย่างนอบน้อม
“คำสั่งคือให้จับตัวหมอเทวดา ไปขังไว้ที่ห้องใต้ดินของสาขาขอรับ”
